ทุกครั้งที่มาโรงพยาบาล รู้สึกเหมือนกับชีวิตกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่างกับเรา

Editor's Note
27 May 2019
เรื่องโดย:

วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ, อุษา นพประเสริฐ

ทุกครั้งที่มานั่งรอหมอในโรงพยาบาล รู้สึกเหมือนกับชีวิตนี้กำลังบอกใบ้อะไรบางอย่างกับเรา

เสียงกระซิบแผ่วเบา กระซิบกระซาบ เย็นยะเยือก ล่องลอยมาพร้อมกับภาพเบื้องหน้าที่ไม่น่าอภิรมย์

สั่นสะเทือน แผ่ซ่าน และกำซาบเข้ามาถึงแก่นแกนภายใน

เงี่ยหูฟังสิ เงี่ยหูฟังให้ดี ถึงสิ่งที่มันกำลังบอก…

สักวันเราก็ต้องเป็นแบบนี้ เราทุกคนก็ต้องเป็นแบบนี้…

รถเข็น เตียงเข็น ถุงปัสสาวะ สายน้ำเกลือ ไม้เท้า น้ำเลือด น้ำคัดหลั่ง

อีกทั้งสภาพพิกลพิการบิดเบี้ยวของร่างกาย ที่ถูกโรคร้ายและวันวัยย่ำยีบีฑาจนย่อยยับอัปราชัย

สักวันเราต้องแก่ชรา เจ็บป่วย ล้มลง นอนนิ่ง แล้วก็ลาจากที่นี่ไป แล้วชีวิตนี้จะสำมะหาอันใด

เกิดมา เติบใหญ่ เจริญวัย เหลิงหลงอยู่กับกำลังวังชา อวดอ้างปัญญากล้าเก่ง ดิ้นรนไขว่คว้าทะเยอทะยาน

แล้วก็คอยเซ้าซี้เฝ้าถามชีวิต ว่าฉันจะมีความสุขได้อย่างไร ฉันต้องทำอะไรเพื่อจะได้พบความสำเร็จ

ชื่อเสียง เงินทอง วัตถุ สวรรค์วิมาน แต่ที่ผ่านมา ชีวิตไม่เคยตอบคำถามเหล่านี้

เพราะอะไรรู้ไหม? เพราะเหล่านี้ไม่ใช่ชีวิต

ชีวิตมีเพียงตรงนี้ ตอนนี้ กับเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาที่เย็นยะเยือกนี้เท่านั้น

สักวันเราก็ต้องเป็นแบบนี้ เราทุกคนก็ต้องเป็นแบบนี้…

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ

อดีตบรรณาธิการบริหาร a day BULLETIN นักเขียนผู้ชอบแมวและหมา แต่เกลียดเสียงหมาเห่า เลยเลี้ยงแมวดีกว่า เคยเชื่อว่าตัวเองเป็นคนลักษณ์ 4 แต่เพื่อนๆ บอกว่าเป็นลักษณ์ 5 ชอบเขียนถึงเรื่องราวที่โศกซึ้ง แต่เพื่อนบอกว่ามันเป็นมุมมองของคนคิดลึกซึ้งมากกว่า

เรื่องโดย

อุษา นพประเสริฐ

สาวน้อยเมืองชลที่หลงแสงสีเข้ามาอยู่เมืองกรุง ใจรักการขี่มอเตอร์ไซค์ และมีเพจใสๆ ชื่อ alwaysaday ฝากกดไลก์ด้วยนะจ๊ะ