Homeพชร สูงเด่น

พชร สูงเด่น

เสียงเครื่องกระตุ้นหัวใจและแสงสว่างวาบของไฟที่ดึงความรู้สึกกลับมาเป็นระยะ สายตาที่ปิดพยายามตามแสงสว่างวาบของไฟนั้นไป ไม่กี่วินาทีถัดมา เสียงเครื่องกระตุ้นหัวใจนั้นก็หยุดลง พร้อมกับแสงนั้นที่ดับตาม ดังขึ้นมาแทนนั้นเป็นเสียงของเครื่องติดตามสัญญาณชีพจร เสียงหวีดแหลมจากเครื่องค่อยๆ ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนกลายเป็นเส้นเสียงเดียวกัน Beep--------------------------------------------------------p        น้ำตาไหลออกมาขนาบแก้มในโลงสีขาวขนาดความกว้างเท่าลำตัว น้ำตาที่ไหลไปพร้อมลมหายใจที่เข้าออก เสียงภาวนาที่กำกับลมหายใจไปตามเสียงชีพจรที่ดังขึ้นจนวินาทีสุดท้าย จนเสียงดังแหลมดับลงอย่างฉับพลันถึงได้

เราตกหลุมรักระหว่างการเดินทาง หรือการเดินทางทำให้เราตกหลุมรัก? รู้สึกเหมือนกันไหม? ว่าการเดินทางนั้นไม่ได้เริ่มขึ้นนาทีที่เราไปถึงสถานที่นั้น หากเริ่มตั้งแต่นาทีที่เราเลือกปักหมุดเป้าหมายปลายทาง เริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ ผู้คน วัฒนธรรมของสถานที่นั้น เลือกชุดจัดกระเป๋าให้เข้ากับอากาศ ฤดูกาล จนกระทั่งยามออกจากบ้านไปสนามบิน เครื่องยังไม่ทันจะออกดี แต่ความรู้สึกมันติดปีก โบยบินราวกับว่าการเดินทางนั้นได้เริ่มขึ้นแล้วตั้งแต่นาทีที่ปักหมุด ตัดสินใจว่าจะออกเดินทาง    

“ผู้ใหญ่เอาแต่ถามว่าโตขึ้นเด็กๆ อย่างเราอยากเป็นอะไร แต่ไม่มีใครเคยถามว่าแล้วตอนนี้ล่ะ เด็กๆ อย่างเราอยากเป็นอะไร

“ฝนที่นี่ตกแค่ปีละเดือนเศษ คราวละไม่กี่สิบวัน…” “เพาะปลูกได้ยังไง” “เรามีแม่น้ำไนล์” บทสนทนาบนเรือเฟลูกา (Felucca) เรือใบโบราณที่ชาวอียิปต์ใช้ท่องแม่น้ำไนล์ในอดีตกาล ‘แม่น้ำไนล์’ สายน้ำแห่งชีวิตที่ใครต่อใครเรียกขานกันไว้ เคยคิดว่าเข้าใจในความหมายของความเป็นสายน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตผู้คน หากบทสนทนา วันเวลาที่ได้ใช้ในอียิปต์ และแสงของอาทิตย์ที่เริงระบำบนแม่น้ำไนล์นั้นกลับทำให้เกิดประสบการณ์บางอย่าง ที่ทำให้รู้สึกว่าสายน้ำนั้นไม่ใช่เพียงสสารหล่อเลี้ยงชีวิต หากยังคือชีวิตทั้งหมดทั้งมวลอย่างสมบูรณ์เอง         บทสนทนาไหลเรื่อยเปื่อยตามเรือเฟลูกาที่ไหลเอื่อยๆ ตามกระแสน้ำ

ฮัมบูร์ก เมืองท่าสำคัญทางฝั่งเหนือของประเทศเยอรมนี เมืองท่าสมัยใหม่ทับซ้อนใจกลางประวัติศาสตร์บ้านเมืองเก่า เคยถูกใช้เป็นพื้นที่ปะทะกันในช่วงโค้งสุดท้ายก่อนสงครามโลกครั้งที่สองจะสิ้นสุดลง มองไปยังพอร์ตริมแม่น้ำเอ็ลเบอ (Elbe) ที่กลายเป็นศูนย์กลางทางธุรกิจของโลกยุคใหม่นี้ แทบดูไม่ออกว่าครั้งหนึ่งเมื่อไม่ถึงศตวรรษก่อน เมืองแห่งนี้เคยถูกทำลายจนกลายเป็นซากปรักหักพัง หากไม่เพ่งพิจารณาดีๆ ว่าสีแดงอิฐของตึกนั้นเป็นความตั้งใจของการสร้างตึกให้มีกลิ่นอายยุโรปสมัยก่อน หรือเป็นคราบเลือดจากชีวิตที่เคยสูญเสียไปในเมืองท่าแห่งนี้กันแน่      ฮัมบูร์กที่เห็นในวันนี้กลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจสำคัญของเยอรมันเหนือ ความเป็นเมืองท่าไม่ได้นำมาแค่การพัฒนาทางเศรษฐกิจที่รุดหน้าจากการเชื่อมต่อเยอรมนีเข้ากับประเทศอื่นๆ

“ข้าพเจ้ารักปารีส” ประโยคขึ้นต้นในหนังสือ ความรักของวัลยา ที่ผู้เขียน เสนีย์ เสาวพงศ์ มาเฉลยเอาในบรรทัดต่อไปว่า “ไม่ใช่เพราะปารีสมีไวน์และแชมเปญรสอร่อย ไม่ใช่เพราะปารีสมีระบำคาบาเรต์

“การมองตัวเองเป็นเหยื่อนั้นเจ็บปวดมาก” หนึ่งในข้อความบนการ์ดที่ปรากฏขึ้นมา หลังความคิดในหัววนเวียนกับเรื่องเก่าๆ พร้อมโจทย์ที่ตั้งใจจะค้นพบให้ได้ว่า จะก้าวผ่านรูปแบบความสัมพันธ์ซ้ำซากในอดีตได้อย่างไร      ข้อความบนการ์ดที่ทำให้ต้องหยุดตั้งคำถามว่า เราเป็น ‘เหยื่อ’ ในความสัมพันธ์อย่างที่เคยคิดมาโดยตลอดจริงหรือ หรือแท้จริงแล้วเราเองก็สวมบทบาท ‘ผู้กระทำ’ ในความสัมพันธ์นั้น… และถ้าหากว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เราจะเปลี่ยนการกระทำของเราได้อย่างไร ให้สมการรูปแบบความสัมพันธ์นั้นเปลี่ยนไป  

แอนเดรส เจ้าของบ้านคนใหม่ เปิดบทสนทนาในวันที่เราพบกันว่า หนึ่ง เขาเป็นชาวคาตาลัน สอง เราเลือกอยู่ถูกที่และจะต้องชอบแถวนี้แน่ๆ เพราะย่านโพเบิลนู (Poblenou) นั้นไม่เหมือนที่ไหนๆ ในบาร์เซโลนา พร้อมกับแนะนำจุดต่างๆ ให้ออกไปเดินสำรวจจะได้รู้ว่าคำกล่าวของเขานั้นไม่เกินจริง      ไม่ต้องรอยืนยันจากแอนเดรสก็พอจะรับรู้ได้ถึงข้อเท็จจริงนั้น

จะยอมใกล้กันที่สุดไหม หากต้องไกลกันในวันถัดไป…? เรื่องราวของ Celine และ Jesse ในหนัง Before Sunrise (1995) ที่พบกันบนรถไฟในขบวนที่เขาและเธอต่างมีจุดหมายปลายทางให้ต้องเดินทางต่อไป หากมันคือความรู้สึกบางอย่างระหว่างสองที่นั่งฝั่งตรงข้าม หรืออาจเป็นความเขลาของวัยเยาว์ ที่ทำให้ Jesse กล้าพอที่จะเอ่ยปากชวน Celine