Homeพัทธมน วงษ์รัตนะ

พัทธมน วงษ์รัตนะ

กลิ่นบรุกกี้อบใหม่ๆ ลอยอบอวลเข้ามาเตะจมูกเราทันทีที่ก้าวเข้ามาใน BEARYTALES Baking Studio สตูดิโอสอนทำขนมสุดเอ็กซ์คลูซีฟในเรือนกระจกสีขาวข้างสวนสีเขียว ของ ‘เชฟเอมี่’ - ชุติมณฑน์ จันเหมือน ที่แม้ว่าภายในจะตกแต่งอย่างคลาสซี แต่เราก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเองผ่านรอยยิ้มและการพูดคุยกับเชฟสาว ผู้ตกหลุมรักการทำขนมมายาวนานกว่า 10 ปี     

กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารจีนสไตล์สตรีทฟู้ด ป้ายไฟสว่างสไวและถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน คือภาพจำของ ‘ย่านเยาวราช’ ในปัจจุบันผ่านสายตาของนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างขาติ ที่มักแวะเวียนมาชุมชนชาวจีนแห่งนี้เพื่อหาของอร่อยกินยามค่ำคืน แต่หากย้อนกลับไปในช่วงเริ่มแรกเมื่อราวๆ 130 ปีที่แล้ว เยาวราชถือเป็น ‘หัวใจของชุมชนชาวจีน’ ที่เป็นทั้งแหล่งรวมวัฒนธรรม ที่อยู่อาศัย ที่ทำกิจการค้าขาย วัด ศาลเจ้า

วัยเด็กของหลายคนอาจเคยมีโลกในจินตนาการที่เต็มไปด้วยแฟนตาซี ความฝัน ความสนุกสนาน จนเมื่อชีวิตย่างเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ โลกใบนั้นกลับค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง ทำให้เผลอลืมความสนุกในวัยละอ่อนไปเสียง่ายๆ แต่สำหรับ ‘ปอม’ - สุวรรณวิชัย เสียงสุวรรณ นักวาดภาพประกอบเจ้าของนามปากกา 3land แม้จะผ่านการทำงานด้านศิลปะมากว่า

โลกนี้มีทั้งด้านมืดและด้านสว่างก็จริง แต่เราก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าศิลปะของ ‘ต๊อด’ - อารักษ์ อ่อนวิลัย หรือ Sahred Toy จัดเป็นศิลปะด้านไหน เพราะแม้ว่าเขาจะเลือกหยิบ ‘จู๋’ และเรื่องราวใต้สะดือมาวาดเป็นคาแร็กเตอร์สำคัญในหลายๆ ผลงาน แต่มองยังไงแล้วงานศิลปะของเขาก็ไม่ได้สื่อถึงความหยาบคายหรือผิดต่อศีลธรรมอะไร

การรอ คือสิ่งที่ง่ายที่สุดและยากที่สุดในเวลาเดียวกัน เพราะเรามาถึงภูเก็ตในวันฝนตกหนัก ซึ่งขัดกับความตั้งใจในการมาชมการแข่งขันเรือใบ Phuket Raceweek 2018 ที่จะมีในวันรุ่งขึ้นเสียเหลือเกิน หากสภาพอากาศยังเป็นแบบนี้ เห็นทีการแข่งขันอาจจะต้องถูกเลื่อนออกไปจนกระทั่งฟ้าฝนเป็นใจ      ยิ่งเห็นภาพนักกีฬานั่งเล่นริมหาดเพื่อหวังจะออกเรือแล้ว ก็ยิ่งทำให้เกิดคำถามขึ้นว่า ในโลกที่มีเทคโนโลยีมากมายซึ่งทำให้เราสามารถเดินทางไปที่ต่างๆ ด้วยเวลาอันรวดเร็ว

ภาพการตัดต้นไม้ในเขตเมืองสร้างความรู้สึกไม่สบายใจและความไม่เข้าใจในการกระทำดังกล่าวให้เกิดขึ้นพร้อมๆ กัน และดูเหมือนว่ายิ่งนานวันเข้า มักจะมีภาพเหล่านี้เกิดขึ้นให้เห็นซ้ำๆ ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นได้? เข้าใจปัญหาอันซับซ้อนของต้นไม้ในกรุงเทพฯ ผ่านมุมมองของ ‘อุ๊’ - ช่อผกา วิริยานนท์ นักสื่อสารมวลชนคนเก่งที่ได้รับการขนานนามว่าเป็น Tree Lobbyist ของเมืองไทย

ตั้งแต่เด็ก เราคุ้นเคยกับการไปเที่ยวสวนสัตว์ในประเทศไทยมาอย่างยาวนาน เนื่องจากเป็นแหล่งเรียนรู้ชีวิตสัตว์ป่าและธรรมชาติที่ใกล้ตัวเรามากที่สุด แต่เมื่อเวลาผ่านไป สวนสัตว์ต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อการพัฒนาตามวัตถุประสงค์ในแต่ละยุคเริ่มตั้งแต่สมัยยุคล่าอาณานิคม จากเดิมสวนสัตว์คือสถานที่ที่เก็บสมบัติของประเทศเจ้าอาณานิคมที่ไปล่ามาได้ และใช้เก็บสิ่งของมีค่า โดยเฉพาะสัตว์ป่าต่างๆ ที่ประเทศราชได้ส่งมาเป็นของบรรณาการ ซึ่งนำมาจัดแสดงรวมกันไว้ในที่เดียว อาทิ สิงโตและเสือโคร่งที่มาจากคนละทวีป เสมือนเป็นการเก็บแสตมป์สะสมเพื่อให้เข้าชุด รวมทั้งนำคนป่าหรือชนเผ่ามาโชว์ในที่แห่งเดียวกัน ซึ่งในเวลานั้นคุณค่าของสัตว์ป่าและคนป่าที่มีชีวิตเป็นแค่ของแปลก  

“แค่เทรลเลอร์ยังน้ำเน่าขนาดนี้” เราพึมพำกับตัวเอง หลังจากที่ได้ดูเทรลเลอร์ภาพยนตร์เรื่อง Crazy Rich Asians หนังฮอลลีวูดเรื่องแรกในรอบ 25 ปี (ถัดจาก The Joy Luck Club) ที่ใช้นักแสดงหลักเป็นคนเอเชียและมีทีมงานเบื้องหลังเป็นชาวเอเชียเกือบทั้งหมด เพราะแค่เทรลเลอร์ก็พอเดาทางออกเลยว่า

ในขณะที่เรากำลังนั่งทำงานอยู่ในตึกสูงย่านใจกลางเมือง เมื่อหันซ้ายหันขวาอาจจะได้พักสายตาไปกับต้นตะบองเพชรเล็กๆ ที่เลี้ยงไว้บนโต๊ะทำงาน สีเขียวอ่อนๆ ที่ให้ความสดชื่นเบาๆ ทางใจ เป็นน้ำหล่อเลี้ยงเดียวตลอด 5 วันต่อสัปดาห์ ในห้องทำงานที่ต้องเผชิญอยู่กับแสงไฟนีออนจากเพดาน และแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์รวมถึงสมาร์ตโฟน      ส่วนวันหยุดที่เหลือ หลายคนตัดสินใจทิ้งกรุงเทพฯ ไว้เบื้องหลัง

มนุษย์จะมีศักยภาพในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อมแค่ไหนกัน? ทั้งที่เรารณรงค์กันมานานแล้ว แต่วันนี้เราก็ยังคงต้องพูดถึงสิ่งที่เคยพูดกันเมื่อสิบปีที่แล้วอยู่เลย “ถ้าผมไม่เชื่อ ผมไม่ทำหรอก ผมคงไปนั่งเล่นละครหล่อๆ ของผมแล้ว ชีวิตสบายจะตาย แต่ว่าผมเชื่อว่ามันเป็นไปได้”      อเล็กซ์ เรนเดลล์ แสดงเจตนามุ่งมั่น พร้อมกับชี้ให้เห็นหัวใจสำคัญของปัญหาสิ่งแวดล้อมยัง จริงๆ