Homeตนุภัทร โลหะพงศธร

ตนุภัทร โลหะพงศธร

เงี่ยน (ก.) อยากจัด, กระหายจัด, มีความรู้สึกอยากหรือกระหายเป็นกำลัง (โดยมากใช้เฉพาะของเสพติดและกามคุณ)      ไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าคุณจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจไปบ้าง หรืออาจถึงขั้นเกิดความรู้สึกลังเลว่าควรอ่านบทความนี้ต่อไปหรือไม่ดี แต่สบายใจได้ และไม่จำเป็นต้องทำท่าทีเคอะเขิน เพราะว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะไม่กระตุ้นเร้าอารมณ์หรือความต้องการทางเพศใดๆ แต่จะทำให้คุณได้รู้และเข้าใจพฤติกรรมและการแสดงออกแปลกๆ จากความใคร่อยากทางเพศของคนที่ถูกตำหนิว่า

“ชีวิตคนเราอาจไม่ได้ต้องการอะไรเยอะแยะมากมายไปกว่าการได้ทำสิ่งที่รัก และมีความสุขกับการทำงานมากขึ้นในทุกๆ วัน สิ่งนั้นสำหรับเราคือการวาดภาพพฤกษศาสตร์”      ทุกวัน ‘แอน’ – ศันสนีย์ ดีกระจ่าง จะทุ่มเทเวลาครึ่งค่อนวันหรือ 12 ชั่วโมงเต็ม ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นตอนหกโมงเช้าจรดพระอาทิตย์ตกตอนหกโมงเย็น เพื่อวาดภาพต้นไม้ใบหญ้าไปเรื่อยๆ

“กลับบ้านได้ไหม ขอกลับไปตายที่บ้านนะ” หญิงวัยเกษียณพูดกับลูกที่เธอรัก แม้เสียงที่เปล่งออกมาจะแหบไปบ้างเพราะมีเสมหะจำนวนมากคั่งค้างอยู่ในลำคอ แต่ก็ชัดเจนมากพอจนทำให้ทั้งคู่หันมาสบตากัน

คุณเคยถามตัวเองหรือฉุกคิดถึงอนาคตที่ไม่มีอะไรแน่นอนบ้างไหมว่า หากวันหนึ่งวันใดชีวิตนี้ต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เข้าจริงๆ จนทำให้คุณใช้ชีวิตได้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คุณจะทำอย่างไรกับชีวิตหลังจากนั้น?      ในปี 1975 หลังจากละครเวทีเรื่อง A Chorus Line เปิดการแสดงขึ้นอย่างเป็นทางการที่บรอดเวย์ มหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ได้ไม่นาน

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ คุณเคยรู้สึกแปลกแยกอย่างถึงที่สุดบ้างไหม? หรือรู้สึกโดดเดี่ยวเกินกว่าจะเป็นส่วนหนึ่งในความสัมพันธ์ของใครและกลุ่มสังคมใดได้อีกเพียงเพราะชิงชังในความไม่สมบูรณ์แบบของชีวิตบ้างหรือเปล่า?      ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 87 ประจำปี 2014 เกรแฮม มัวร์ นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวอเมริกันวัย 33 ปี เดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับเสียงปรบมือแสดงความยินดี

ทุกคนย่อมรักตัวเองเป็นธรรมดา แต่อะไรก็ตามถ้ามากเกินไปย่อมไม่ใช่เรื่องดี เพราะความรู้สึกรักตัวเองมากๆ บางครั้งอาจแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงในตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่ฟังเสียงใคร จนทำให้มองไม่เห็นคุณค่าและความสำคัญของคนอื่นๆ ที่อยู่รายล้อมรอบข้างได้อีกเลย แล้วในท้ายที่สุดอาการหลงตัวเอง ก็อาจนำพาชีวิตของคนคนนั้นไปพบกับจุดจบอันแสนเจ็บปวด ไม่ต่างกับโศกนาฏกรรมของนาร์ซิสซัส (Narcissus)      ตามตำนานเทพปรกนัมกรีกโบราณ นาร์ซิสซัสเป็นชายรูปงาม

จากเรื่องราวและภาพถ่ายนับหมื่นนับพันที่ ‘สิงห์’ - วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล ค้นพบจากการออกเดินทางทั่วโลกร่วม 71 ประเทศตลอดระยะเวลากว่าสิบปีที่ผ่านมา ถูกคัดเลือกและกลั่นกรองจากผลึกแห่งความคิดและประสบการณ์จนเกิดเป็น 55 ผลงานภาพถ่ายพร้อมเรื่องเล่าเบื้องหลังที่จะสะท้อนให้เห็นบทเรียนของชีวิตและทุกสรรพสิ่งบนดาวเคราะห์ที่เราเรียกว่าโลกใน ‘Serenity In Chaos: War

เฉกเช่นตำนานปรัมปรา อัศวินผู้เคยคว้าชัยจากการประลองสงครามในอดีตคือคนสำคัญที่ทุกคนเพรียกหาในยามคับขัน ด้วยความหวังว่าอย่างน้อยที่สุดประสบการณ์ตรงจากผู้กล้าที่เคยออกรบต่อสู้ จะกลายเป็นบทเรียนและสรรพวิชาที่ช่วยนำพาชัยชนะมาให้อีกครั้งหนึ่ง      สำหรับ สุลักษณ์ ศิวรักษ์ หรือ ‘ส. ศิวรักษ์’ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่อัศวินในตำนาน แต่การเป็นทั้งผู้ริเริ่มทำสิ่งใหม่จนสร้างการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ที่ส่งผลต่อทิศทางการเมืองไทย รวมถึงเป็นผู้กล้าและเด็ดเดี่ยวมากพอที่จะวิพากษ์วิจารณ์สังคมอย่างตรงไปตรงมา ทำให้เขาเป็นบุคคลสำคัญที่ได้รับการยกย่องในฐานะ

“หนูต้องจำทุกอย่างที่ฉันสอนหนูให้ได้ จำที่ฉันสอนหนูได้ไหม?” เอบิลีนถาม “หนูใจดี หนูฉลาดเฉลียว หนูเป็นคนสำคัญ” เม โมบลีย์ ตอบด้วยความไร้เดียงสา      เมื่อบทสนทนาในฉากอำลาครั้งสุดท้ายจากภาพยนตร์เรื่อง The Help ระหว่างสาวรับใช้ผิวสีกับเด็กหญิงวัยสามขวบที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่แรกเกิดจบลง ความรักและความรู้สึกผูกพันที่ เม

ในปี 1893 จิตรกรชาวนอร์เวย์ เอ็ดเวิร์ด มุงค์ (Edvard Munch) สร้างสรรค์ผลงานอันโด่งดังชื่อ The Scream จากแรงบันดาลใจขณะมองเห็นดวงอาทิตย์ตกดิน แต่มันกลับไม่ได้มาจากความรู้สึกโรแมนติกเหมือนจิตรกรทั่วไป ตรงกันข้ามมันคือ ‘ความกลัว’