Homeวุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ

วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ

ช่วงสัปดาห์ที่แล้วผมไปเดินที่ร้านหนังสือ เห็นหนังสือหลายเล่มที่เขียนถึงอิคิไกว่าคือวงกลมสี่วงตัดกัน แล้วก็คิดว่านี่มันคือโลกยุค Post-truth อย่างแท้จริง ช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมา แนวความคิดเรื่องอิคิไก เหตุผลของการมีชีวิต การทำงานและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข หรือเรื่องราวอะไรทำนองนี้เริ่มถูกพูดถึงกันอย่างกว้างขวาง และมีความแตกต่างกันออกไปในหลายแนวทาง      ในร้านหนังสือคิโนะคุนิยะ แผนกหนังสือต่างประเทศ

เราเสพอารมณ์เพื่อความบันเทิงเริงใจ ไม่ใช่แค่เรื่องความใคร่หรือความกระหายอยาก แต่ยังรวมถึงความโกรธแค้นชิงชัง เหมือนกับยุคแรกๆ ที่อินเทอร์เน็ตเติบโตอย่างรวดเร็วโดยมีภาพโป๊เปลือยเป็นตัวเร่ง ต่อมาเรายังใช้คอนเทนต์ Porn ในรูปแบบอื่นๆ อย่างเช่นภาพอาหาร ภาพสัตว์เลี้ยงน่ารัก ภาพบีบสิว หรือภาพอุบัติเหตุเสียวไส้ทั้งหลาย และตอนนี้เรานิยมเสพ Outrage Porn กันมากขึ้น  

ชีวิตคนเราจริงๆ แล้วไม่มีอะไรยากและไม่มีอะไรวุ่นวาย เพราะในวาระสุดท้าย เราทุกคนเอาอะไรติดตัวไปด้วยไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้น การจัดกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางครั้งสุดท้าย โดยหลักการแล้วจึงเป็นเพียงแค่การสร้างความมั่นคงปลอดภัย จัดการเอกสารทางกฎหมาย สะสางสิ่งที่เหลืออยู่เมื่อเราจากไป โดยเราต้องทำทุกอย่างไว้ตั้งแต่ในตอนนี้ ตอนที่ยังมีชีวิตแข็งแรงอยู่      ‘คุณอั๋น’ - พีระพัฒน์ เหรียญประยูร

ผมทำงานเขียนหนังสือมายี่สิบกว่าปี ผลงานทั้งหมดล้วนเป็นแบบ non fiction คือแนวบทความและสารคดี พอมาช่วงหลังๆ นี้ก็อยากออกจากคอมฟอร์ตโซนของตัวเอง อยากจะทดลองเปลี่ยนแนวมาเขียนเป็น fiction หรือเรื่องแต่งดูบ้าง       เมื่อสองสามปีก่อน ผมเคยไปสมัครเรียนคอร์สการเขียนบทละครเวที สอนโดยคณะละครพระจันทร์เสี้ยว ครูชื่อ

ความตายรออยู่เบื้องหน้า แต่ไม่มีใครรู้ได้ว่าจะมาถึงตัวเองเมื่อไหร่ คนส่วนใหญ่จึงใช้ชีวิตอย่างประมาทในวัยหนุ่มสาว เพราะไม่รู้จักจัดลำดับความสำคัญของเรื่องราวต่างๆ ในชีวิต ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อเรามีโอกาสได้ไปดูแลผู้ป่วยระยะท้าย อาจจะเป็นพ่อแม่หรือคนรักของเรา ซึ่งเป็นผู้ที่ควรจะได้ทำในสิ่งที่สำคัญที่สุดและมุ่งมาดปรารถนาที่สุดในชีวิตของเขา เรากลับนำความคิดของเราไปกะเกณฑ์กำหนด ซึ่งจะยิ่งทำให้คุณภาพชีวิตของผู้ที่เรารักและหวังดียิ่งตกต่ำลง      คุณหมออิศรางค์ นุชประยูร คณะแพทยศาสตร์

คนทั่วไปมักไม่รู้ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับกระบวนการตายและความทุกข์ทรมานทางร่างกายของผู้ป่วยระยะท้าย เราจึงเข้าไปแทรกแซงกระบวนการตายตามธรรมชาติด้วยการรักษาอาการหรือการยื้อต่างๆ ทางฝ่ายลูกหลานมักต้องการยืดกระบวนการตายของพ่อแม่ให้ยาวนาน เพราะความรู้สึกผิดหรือความกตัญญู ในขณะที่ผู้ป่วยระยะท้ายหลายคนอาจจะยังทนฝืนอยู่ไปเพราะเกรงใจลูกหลาน ยังรักยังห่วง จึงอยู่ต่อไปเพื่อจะได้เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร      ‘หมอแดง’ - นาวาเอก นายแพทย์ พรศักดิ์ ผลเจริญสมบูรณ์ วิสัญญีแพทย์ โรงพยาบาลสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์

ที่ข้างเตียงผู้ป่วยระยะท้าย เปรียบเหมือนเวทีกลางที่เปิดให้ญาติสนิทมิตรสหายได้มาเยี่ยมไข้ดูใจกันเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อพูดคุยกันและกล่าวคำอวยพรหรืออำลา บ่อยครั้งที่บนเวทีนี้จะปกคลุมด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด บรรยากาศอึมครึม เพราะผู้ป่วยไม่รู้สติเสียเป็นส่วนใหญ่ หรือตื่นลืมตามาก็ไม่สามารถสื่อสารกันรู้เรื่อง บรรดาคนที่มาเยี่ยมก็พูดจากันโดยขาดความเข้าอกเข้าใจผู้อื่น บางครั้งก็โต้เถียงกับหมอและพยาบาล บ้างก็เอ่ยเรื่องที่ไม่ควรเอ่ย ทั้งๆ ที่บรรยากาศข้างเตียงน่าจะช่วยเกื้อหนุนใจกันและช่วยทำให้ผู้ป่วยรู้สึกสงบสุข      ดุจดาว วัฒนปกรณ์ นักบำบัดจิตด้วยการเคลื่อนไหว

‘พาย’ - ภาริอร วัชรศิริ สาวน้อยนักเขียนเจ้าของผลงานหนังสือยอดนิยมอย่าง How I love My Mother, How I Live My Life

คนทั่วไปมักจะคิดว่าการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายด้วยการประคับประคองเป็นเรื่องของการดูแลระยะยาว ไม่น่าจะเกี่ยวกับห้องฉุกเฉิน ที่เป็นเรื่องการรักษาแบบปัจจุบันทันด่วน แต่ในความเป็นจริง กลายเป็นว่าห้องฉุกเฉินในทุกวันนี้ต้องรับดูแลผู้ป่วยระยะท้ายเยอะมาก เพราะเรายังขาดความรู้ความเข้าใจ และตั้งความคาดหมายต่อหน่วยรถพยาบาลและแพทย์ฉุกเฉินผิดไป      รศ. พญ. ยุวเรศมคฐ์ สิทธิชาญบัญชา อธิบายถึงเรื่องนี้ให้เราฟังว่า ช่วงสองสามสัปดาห์สุดท้ายของชีวิต ผู้ป่วยระยะท้ายที่ไม่ได้เข้าถึงการดูแลที่ดีจะเจ็บปวดและทุกข์ทรมานมาก จนต้องถูกญาติพามาห้องฉุกเฉินบ่อยขึ้น ดังนั้น

“ความตายไม่ใช่ศัตรู และมันก็ไม่ใช่เพื่อน มันเป็นธรรมชาติที่อยู่เคียงคู่ไปกับชีวิตเรา” คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ให้สัมภาษณ์กับ a day BULLETIN แบบเอ็กซ์คลูซีฟสุดๆ เป็นครั้งแรกที่ออกมาปรากฏตัวกับสื่อ หลังจากที่ล้มป่วยครั้งใหญ่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา หญิงแกร่งในวัย 79 ปี เป็นโรคหัวใจ ตามด้วยผลพวงที่ซับซ้อนต้องนอนรักษาตัวในห้องไอซียูนานถึง