Homeวุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ

วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ

ในสมุดพกของผมสมัยอนุบาล คุณครูเขียนไว้ว่า 'ชอบเล่นคนเดียว' มันคือสมุดเล่มเล็กๆ บางๆ ใช้บันทึกผลการเรียนและความประพฤติที่โรงเรียน พอถึงสิ้นเดือนครูจะกรอกรายงานใส่ช่องว่างในสมุดพก ให้เอากลับมาที่้บ้านเพื่อให้แม่เซ็นรับทราบ ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจหรอกว่ามันหมายถึงอะไร แต่พอนึกย้อนกลับไปก็รู้สึกขำกับความไร้เดียงสา ตอนเด็กๆ นี่แค่อยู่กับตัวเองคนเดียวก็เล่นสนุกได้แล้วเหรอ     อาจเป็นเพราะผมอายุห่างจากพี่คนอื่นหลายปี และที่บ้านเราไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร ไม่มีเงินซื้อของเล่นให้ลูกเยอะแยะ ตอนปิดเทอมก็ไม่มีเงินพาเราท่องเที่ยวไกลๆ หรือไปเข้าซัมเมอร์คอร์สที่ไหน

ความเห็นของ 'อาจารย์ฮูก' - ผู้ช่วยศาสตราจารย์ อรรถพล อนันตวรสกุล สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กลายเป็นไวรัลในโซเชียลมีเดียบ่อยครั้ง เพราะเขานำกรอบแนวคิดทางวิชาการมาประยุกต์เพื่อเป็นคำอธิบายให้กับปรากฏการณ์ต่างๆ ทางสังคม ความเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยี การเมือง เศรษฐกิจ

แนวความคิดเรื่อง Nonviolent Communication (NVC) หรือการสื่อสารเพื่อสันติ กลายเป็นที่สนใจในสังคมไทยมากขึ้นเรื่อยๆ จากจุดเริ่มต้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน ดร. ไพรินทร์ โชติสกุลรัตน์ เป็นผู้เริ่มต้นนำแนวคิดนี้เข้ามาฝึกสอนให้กับผู้สนใจ เริ่มต้นจากกลุ่มคนที่สนใจกลุ่มเล็กๆ จนขยายไปถึงผู้ปกครอง พ่อแม่ที่อยากเข้าใจลูกๆ และปรับเปลี่ยนบรรยากาศในครอบครัวให้อบอุ่นและมีการพูดคุยกันมากขึ้น ต่อมาแนวคิดนี้ได้ขยายออกไปสู่โรงเรียนที่มีปัญหาเด็กนักเรียนมีพฤติกรรมกลั่นแกล้งกัน

เวลามีคนพูดว่า เด็กเป็นสิ่งสวยงาม บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่      ตั้งแต่จำความได้ การละเล่นแรกๆ ในชีวิตของเราทุกคนไม่ใช่อะไรนอกไปจากเกมวิ่งไล่กันไปไล่กันมา แปลกดีที่เหล่าเด็กอายุไล่เลี่ยกันจะถูกดึงดูดด้วยพลังลึกลับบางอย่างให้ออกจากบ้านมารวมตัวกันที่ลานกว้างในละแวกบ้าน แต่ละคนจะมองดูเพื่อนคนอื่นแล้วก็เปรียบเทียบกัน จัดระดับกัน ว่าใครเหนือกว่าหรือด้อยกว่าโดยอัตโนมัติแล้วก็แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันด้วยวิธีเสี่ยงทายต่างๆ เพื่อแยกกันสวมบทบาทสมมติเป็นขั้วตรงข้าม กำหนดกติกาที่เป็นจริงเป็นจังเสียเหลือเกินเพื่อจะได้วิ่งเล่นไล่กันตามจินตนาการแบบนั้นอย่างสนุกสนาน     พลังลึกลับนี้ยังคงอยู่ต่อมาจนถึงวัยเรียน ถึงแม้กิจกรรมหลักอย่างเป็นทางการของโรงเรียน คุณครูจะจับเราใส่เครื่องแบบเหมือนกัน

เวลาชีวิตยุ่งเหยิงมากๆ เจอปัญหามากมายประเดประดัง ผมมักจะนึกถึงหนังเรื่อง The Weather Man หนังเก่าเมื่อปี 2005 ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก ไม่ค่อยมีใครเคยดู ทั้งที่มันกำกับโดย กอร์ เวอร์บินสกี้ ผู้กำกับหนังฟอร์มยักษ์อย่าง Pirates

ล้อมวงพูดคุยกับปราชญ์ชาวบ้าน โจน จันได ในวงสนทนา 'อริยสัจ' จัดโดย พรรณวรท รัตนาภิญญาวงศ์ ในหัวข้อ 'เผชิญความกลัวด้วยสติ' พร้อมกับรับฟังเพลงพิณแก้ว จากการบรรเลงของ อาจารย์วีรพงศ์ ทวีศักดิ์      โจนได้เล่าถึงการก้าวข้ามผ่านชีวิตในแต่ละช่วงวัยของตัวเอง จากเด็กชนบทไร้เดียงสาและมีความสุขเต็มเปี่ยม

หนังเรื่องแรกที่ไปดูที่โรงหนังลิโด้ น่าจะเป็นเรื่อง จอมจักรพรรดิโอมาร์ มุกตาร์ อย่าถามว่าหนังสนุกไหมหรือเป็นหนังเกี่ยวกับอะไร แค่จากชื่อเรื่องแปลกหูที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก ก็น่าจะพอเดากันได้ว่ามันเป็นหนังเก่ามากๆ ตั้งแต่ตอนผมยังเป็นเด็กไม่กี่ขวบ เรียนชั้นประถมอยู่เลย     พ่อบุญธรรมขี่มอเตอร์ไซค์พาไปดูรอบค่ำ ภาพความทรงจำแรกในวัยเด็กเกี่ยวกับลิโด้คือบรรยากาศครึกครื้นหน้าโรงหนังตอนค่ำ กลิ่นป๊อปคอร์นลอยตลบอบอวลในอากาศ ผสมปนเปกับกลิ่นก้นบุหรี่อับๆ ที่หล่นเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นหินขัด มันเป็นกลิ่นของหน้าโรงหนังทุกโรงในยุคสมัยนั้น ผู้ชมจากรอบที่แล้วทยอยเดินออกมาจากโรง

ในสังคมยุคโซเชียลฯ ครอบงำ rising star เกิดขึ้นมาไม่เว้นแต่ละวัน มีเพียงบางคนเท่านั้นที่จะยืนหยัดอยู่ได้ด้วยความสามารถเป็นแก่นสำคัญมั่นคง เช่นกันกับ ‘วี’ – วิโอเลต วอเทียร์ เธอเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างสูตรสำเร็จ ด้วยการประกวดร้องเพลงในรายการทีวียอดนิยม จนทุกวันนี้เธอกลายเป็นศิลปินที่โดดเด่นมากที่สุดคนหนึ่ง ล่าสุด เธอเรียกเสียงฮือฮาอีกครั้งกับซิงเกิล

ภาพในมิวสิกวิดีโอเพลง Drive ของ ‘วี’ - วิโอเลต วอเทียร์ มีเด็กสาวยืนก้มหน้าระทมทุกข์กับชีวิตที่เดินมาถึงทางตัน ในขณะที่ข้างในหัวของเธอนึกฝันไปถึงการเดินทางอย่างบ้าระห่ำ เผชิญอันตราย มุ่งสู่อิสระและเสรีภาพ ราวกับว่าในฝั่งหนึ่ง คนหนุ่มสาวแห่งยุคสมัยกำลังโกรธและขบถ ในอีกฝั่งหนึ่ง พวกเขาและเธอก็กำลังสร้างสรรค์และเบิกบาน

ห้าปีก่อนตอนที่ตัดสินใจรับลูกแมวจรจัดตัวหนึ่งมาเลี้ยงไว้ในบ้าน เราเคยคิดว่า ดีจังเลย ต่อไปนี้จะได้มีแมวของตัวเอง เอาไว้ถ่ายรูปน่ารักๆ อัพใส่โซเชียลมีเดียได้ทุกวัน     บางทีพอมองย้อนไปในตอนนั้นก็ขำๆ นึกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเรากลายเป็นคนรักแมวตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจจะด้วยกฎของแรงดึงดูด ชะตาฟ้ากำหนด ธรรมะจัดสรรให้เรากับมันได้มาเจอกัน ฯลฯ หรืออาจจะเป็นเพราะอัลกอริธึมอันเร้นลับของเฟซบุ๊กก็ได้ ที่ทำให้บนฟีดข่าวของเรา เต็มไปด้วยรูปภาพและเรื่องราวของแมวจำนวนมากมายมหาศาล     เจ้าของทุกคนดูมีความสุข บางคนเปิดแฟนเพจให้กับมันจนประสบความสำเร็จ