ช็อตหวานๆ บนความสัมพันธ์ปีที่แปด

Love Actually
21 Oct 2020
เรื่องโดย:

อุรุดา โควินท์

ฉันเกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเป็น soaper

        ใช่! นอกจากเหนือจากเป็นนักเขียน เป็นแม่ครัว เป็นแม่ค้าน้ำพริก เป็นเจ้าของที่พักสามห้อง เป็นช่างแต่งหน้าให้ตัวเอง  ฉันยังอยากทำสบู่ 

       ต้องทั้งดีและสวย สวยมาก เลิศเลอเป็นที่ประจักษ์

       สำหรับฉัน ทุกอย่างที่เกี่ยวกับความสวยงามเป็นเรื่องสนุก ฉันใช้เงินไปเยอะกับเมกอัพและอุปกรณ์ และตอนนี้ ฉันเสียหายมากมายกับการทำสบู่ ภายในครึ่งเดือนฉันทำสบู่เจ็ดครั้ง เจ็ดสูตร ได้สบู่ที่รอเวลาใช้ 70 ก้อน มันเยอะมาก เยอะชนิดที่ฉันเริ่มมีปัญหาเรื่องที่ตากสบู่ อีกทั้งฝีมือยังห่างไกลจากสบู่ในอุดมคติของฉัน

       วันนี้ฝนตก ฉันไม่ควรกวนสบู่ แต่ฉันยังเดินมาวอแวกับสบู่ 

       ห้องนี้เหมาะจริงๆ  เมื่อก่อนน้องสาวใช้ทำเบเกอรี มันโปร่ง โล่ง อยู่ใต้ต้นลิ้นจี่ มีอ่างล้างจาน และมีโต๊ะกลางพร้อมเคาน์เตอร์ให้วางของมากมาย

       ยกสบู่ที่ตากลงจากชั้น เขาเดินเข้ามาพอดี “กวนสบู่เหรอ” เขาถาม

       ฉันหัวเราะ 

       แรกทีเดียว เขาไม่ค่อยสนใจ แต่เพราะฉันดูคลิปของ soaper เยอะมาก เขาลองดูบ้าง แล้วเขาก็พบว่ามันน่าสนุก มันสวยเหลือเกิน เป็นทั้งวิทยาศาสตร์และศิลปะ แต่นั่นล่ะ เราต้องฝึกอีกมาก กว่าจะเรียกตัวเองว่า soaper

       “ครูเพิ่งอินบ็อกซ์มาบอก อยากให้กวนสบู่สีเดียว ใส่ผงสมุนไพรก็พอ เน้นให้สบู่เจล และเนียน” ฉันบอกเขา

       “แบบนั้นใครๆ ก็ทำกัน” เขาว่า

       ถูกต้อง นั่นคือสบู่น้ำมันที่เรามักเห็นในตลาดเมืองไทย เน้นใช้สีจากธรรมชาติ จึงทำลวดลายได้ไม่มาก ส่วนหนึ่งก็เพราะคนที่ทำสบู่ใช้เอง หรือทำขาย มองมันในฐานะผลิตภัณฑ์ออร์แกนิค

       ครูสอนทำสบู่ของฉันไม่นิยมใช้สีไมกา (สีสำหรับทำสบู่) แต่สีไมกาคือเหตุผลที่ฉันอยากกวนสบู่แบบเย็น มีแต่การกวนสบู่แบบเย็นที่สามารถทำลวดลายได้ แถมลวดลายก็มากเสียจนใจรุ่มร้อน อยู่ไม่เป็นสุข

       ฉันใช้มีดปอกผลไม้ลบคมสบู่ เมื่อลบแล้ว ก้อนสบู่ดูเนี้ยบขึ้น  ไหน-ดมหน่อยซิ อืม… หอม เราเลือกน้ำหอมอย่างดี แพงก็ยอม 

       เมื่อวาน เราช่วยกันทำสบู่น้ำมันมะกอก 70 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งควรใช้เวลากวนนาน และเมื่อสำเร็จ มันจะเป็นสบู่บำรุงผิวอย่างดีงาม 

       เราออกแบบลวดลาย ออกแบบสี เตรียมการทุกอย่างล่วงหน้าหนึ่งวัน ชั่งตวงในอัตราส่วนที่ถูกต้อง เราคาดหวังกับมันมาก เพราะอยากให้เป็นของขวัญเพื่อน เราตั้งอกตั้งใจ ตั้งสติตอนกวน แต่ทุกอย่างพังครืน เพราะน้ำมันมะกอกที่ฉันสั่งซื้อมามีปัญหา 

       “สั่งน้ำมันละหุ่งเจ้าใหม่มาแล้ว แต่น้ำมันที่ใช้ไม่ได้น่ะ น่าเสียดาย” ฉันบอก

       เกรงใจเขาเหมือนกัน ฉันใช้เงินกับสบู่เยอะ เหมือนทุกเรื่องที่ฉันหลงใหล..

       ฉันต้องมีอุปกรณ์ครบ มีสีทุกสี ใช้น้ำมันดีๆ ใช้น้ำหอมดีๆ ทั้งหมดนั้นแลกด้วยเงิน ซึ่งบังเอิญว่า-เรามีไม่มาก

       “ทิ้งไป ใช้แต่ของที่มั่นใจ อย่าเสียดาย” เขาว่า 

       อยู่ด้วยกันมานาน บางทีหน่าย บางวันแอบเซ็ง บ่อยครั้งสื่อสารยาก ครั้นเจอประโยคเรียบง่ายแสนธรรมดา ถูกทีถูกเวลา ใจฉันก็เหลวเป็นน้ำ

       เขาตบไหล่ฉัน “ได้น้ำมันใหม่ ลุยสูตรเดิมอีกครั้ง น้ำมันมะกอกซื้อในห้างเลย แพงแต่มั่นใจได้”

       เราแปะมือกัน

       เรามีความรัก และที่ลอยเหนือเสน่หา คือความเป็นทีม 

       ทีมเดียวกัน ตั้งแต่ต้นกระทั่งบัดนี้

       ในเรื่องเล็กๆ เราอาจเถียงกันบ้านแตก เช่น ยกโต๊ะตัวนั้นมาวางหน้าบ้านดีมั้ย ให้หมาพักท้องเดือนละกี่วัน จะไปเที่ยวเชียงแสนหรือแม่สายดี (สรุปว่าเถียงกันจบ เหนื่อย ไม่ได้ไป) แต่กับทุกเรื่องที่ฉันเห็นสำคัญ เรื่องซึ่งฉันให้ความหมาย ที่ฉันทุ่มเทอย่างจริงจัง ฉันมีคนรักเป็นทีมเสมอ

       ฉันบ้าแต่งหน้า เขาไม่เคยบ่น ขณะที่แม่กับน้องของฉันตั้งข้อสงสัย ฉันจะแต่งหน้า และใส่ขาสั้นอีกนานแค่ไหน (ตลอดไป-คือคำตอบ) 

       ฉันทำอาหาร เขาเข้ามาช่วยอย่างเก้ๆ กังๆ จนบางครั้งฉันรำคาญ ไปรอที่โต๊ะเถิด 

       ฉันจะเขียนนิยายเกี่ยวกับคนรักเก่า เขาบอกว่า มันถึงเวลาแล้ว ฉันควรเขียน ฉันเป็นคนเดียวที่เขียนได้ (ฉันไม่บอกหรอกนะ ว่ามันก็อิโรติกอยู่หลายตอน ค่อยไปเจอกันตอนอ่าน)

       ฉันบ้าวิ่ง เขาไม่ชอบวิ่งเพราะเจ็บขา แต่เขาไปกับฉัน เพื่อเดิน

       ฉันตัดสินใจเปลี่ยนบ้านให้เป็นบุ๊กคลับ มีที่พักสำหรับคนชอบอ่านหนังสือ เขาเป็นกำลังสำคัญในการปรับปรุงสถานที่ 

       และเมื่อฉันทำสบู่อย่างบ้าระห่ำ เขายืนข้างฉันในการกวน ได้สบู่สวย เราใจฟูด้วยกัน

       สบู่พัง หรือหน้าแตก ไม่เป็นไร เรามีแบตช์ต่อไป-ด้วยกัน

       ฉันมั่นใจขึ้น เชื่อในความสามารถของตัวเอง และพร้อมลุยไปข้างหน้า เพราะรู้ว่า ฉันมีทีมที่ดี

       สะกิดแขนเขา “เดี๋ยวสั่งที่กั้นโมล์ด และโมล์ดอะคริลิก …” หยุดยิ้มหวาน  “อีกเยอะอะนะ มันก็… จะเปลืองเงินหน่อย”

       เขาพยักหน้า อมยิ้ม “แล้วไปซื้อน้ำมันมะกอกกัน”

       แปะมืออีกครั้ง 

       นี่คือช็อตหวานๆ ของฉัน เมื่อความสัมพันธ์ผ่าน 8 ปี 

       สำคัญกว่าคำรัก จูบ เซ็กส์ เงิน และของขวัญ  คือ #ทีมอุรุดาชั่วนิรันดร์

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

อุรุดา โควินท์

นักเขียนประจำคอลัมน์ Love Actually

ภาพโดย

พงศ์ธร ยิ้มแย้ม

บรรณาธิการฝ่ายศิลป์ลำดับที่สองของ adB ผู้เป็นบิดาของแมวสองตัว และมอบหัวใจให้กับจินตหรา สุขพัฒน์