คนที่ยืนตรงกันข้ามไม่ใช่ศัตรู

Love Actually
4 Sep 2020
เรื่องโดย:

อุรุดา โควินท์

น้องสาวกลับมาเยี่ยมบ้านพร้อมกับสามี มาถึงปุ๊บ เธอก็ถามหาค็อกเทลปั๊บ

        มันออกจะเร็วไปหน่อย แต่ถ้าเธอต้องการ ฉัน-ผู้เป็นทั้งพี่ น้องสาว และเพื่อน ย่อมทำให้เธอได้

        เราอายุห่างกันปีเดียว และเนื่องจากเธอมีลูกชายสองคน มีสามีเป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่ บ่อยครั้งที่เธอเผลอทำตัวเป็นพี่สาวหรือคล้ายจะเป็นแม่ เธอมักแนะนำให้ฉันทำอย่างนั้นอย่างนี้ โดยไม่เคยถามว่าฉันชอบสิ่งที่เธอแนะนำหรือไม่ รวมทั้ง-ฉันต้องการคำแนะนำหรือเปล่า

        ไม่แปลกหรอกที่พี่กับน้องจะคิดไม่เหมือนกัน มีทัศนคติต่างกัน ยิ่งไปกว่านั้น บางครั้งฉันรู้สึกราวกับ-เราใช้ชีวิตคนละโลก

        เช่น ถ้าฉันอยากได้ชั้นวางหนังสือ อันดับแรก ฉันต้องคิดว่าอยากได้แบบไหน ในงบประมาณเท่าไหร่ ส่วนใหญ่งบจะจำกัด ดังนั้น ฉันต้องคิดทุกวิธีแห่งความเป็นไปได้ ไปหาร้านขายไม้เก่า เลือกไม้ดีๆ ราคาไม่แพงมาเก็บไว้ หาช่างที่เข้าใจงาน และคิดค่าแรงที่ฉันจ่ายได้ ช่างแบบนี้เราต้องรอ รอให้ช่างว่าง รอให้ช่างมาหา และฉันรอได้ อาจสองเดือนหรือสามเดือน ฉันจึงจะได้ชั้นวางหนังสือสวยงามใช้งานได้ดีตามต้องการ

        ขณะที่หากเธอหรือสามีของเธอเอ่ยปากว่าอยากได้ชั้นวางหนังสือ ก็จะมีคนหามาให้ ถูกใจเธอหรือเปล่าไม่รู้ แต่เขาเอามาแล้ว หรือถ้าเธอต้องการชั้นวางหนังสือติดผนัง ก็ย่อมมีคนอาสาทำทันที หาไม้สักอย่างดีมาเสร็จสรรพ ไม่ต้องซื้อไม้ ไม่ต้องจ่ายค่าแรง แค่เลี้ยงข้าว เลี้ยงเหล้า เธอก็ได้ชั้นหนังสือไม้สักในบ้าน จะชอบหรือไม่ มันก็อยู่ในบ้านของเธอแล้ว

เราสองพี่น้องแตกต่างกันในวิถีนี้ เพราะฉันเป็นนักเขียน-อาจต้องต่อท้ายว่า ครึ่งๆ กลางๆ ไม่ใหม่ไม่เก่า ไม่ถือว่าล้มเหลว แต่ก็ไม่อาจเรียกว่ารุ่งโรจน์ ขณะที่เธอเป็นภรรยานายทหารชั้นผู้ใหญ่

        ความแตกต่างที่แยกเราห่างกันเรื่อยๆ จนถึงจุดหนึ่ง ฉันพบว่าเราไม่เคยคิดอะไรเหมือนกันเลย

        ไม่ใช่ความผิดของเธอ ไม่ใช่ความผิดของฉันด้วย

เธอได้วิถีมาพร้อมกับสามี ฉันได้วิถีจากการเลือกงาน

        เมื่อกี้เธอเพิ่งบอกให้ฉันทำตลาดผักปลอดสารในบ้านหลังนี้ เราอยู่ในเมือง เรามีที่ดิน ให้คนขายผักมาขายสัปดาห์ละสองวัน ขายอาหารพื้นเมืองด้วย

        ฉันยิ้ม ตลาดแบบนี้ฉันชอบมาก ฉันคงไปซื้อ แต่ฉันไม่อยากทำตลาดในบ้าน

         บ้านของเราเล็กไปมั้ย สำหรับตลาด ฉันถามเธอ

        ไม่เล็ก-เธอตอบ พร้อมชี้นิ้วไปที่รั้ว

บ้านของเรามีที่ด้านหน้ากว้างเกือบสองร้อยเมตร เธอบอกให้พังรั้วนั่นออกไป ทำเป็นแผงขายผัก คนซื้อไม่ต้องเข้ามาซื้อ จอดรถในซอยซื้อได้เลย คนขายก็ยืนอยู่ในบ้านเรา

        ฉันมองหน้าคนรัก ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เราต่างยิ้มให้กัน-รอยยิ้มแห่งความเข้าใจ

        เธอไม่คิดบ้างหรือว่าการขายผักทำให้การสัญจรในซอยนี้ติดขัด ชาวบ้านต้องเดือดร้อน เพื่อนบ้านต้องเดินมาวีนกับฉันแน่-ข้อนี้เธอคงไม่เข้าใจ เพราะไม่มีใครกล้าติงคุณนายกับผู้การอยู่แล้ว

        บ้านไม่มีรั้ว ฉันจะอยู่อย่างไร ตลกจัง เธอคงไม่กลัว เพราะมีปืนมีทหาร แต่ฉันกลัว

        อีกทั้งไม่ว่าทำอะไร ฉันต้องใช้เงินมากมาย ไม่มีคนอาสาช่วยเหมือนเธอ

        ที่สำคัญสุด มันจะเกิดความวุ่นวาย ซึ่งฉันไม่ต้องการ

        ไม่จำเป็นต้องเถียงเธอ แค่ทำความเข้าใจ ว่ามันง่ายสำหรับเธอ แต่ไม่ง่ายสำหรับฉัน มันดีสำหรับเธอ แต่ไม่ดีสำหรับฉัน

ถ้าที่นี่เป็นตลาด ฉันก็จะย้ายออกไป

        เราชงเครื่องดื่มให้เธออีกแก้ว แล้วบทสนทนาก็ลื่นไหลไปสู่การเมือง

        ฉันจับขาคนรักใต้โต๊ะ ตอนที่น้องเขยพูด-เด็กๆ ที่ไปชุมนุมถูกหลอกใช้

        อาชีพและหน้าที่ของเขาทำให้ฉันไม่คาดหวังอะไรมากนัก ครั้นได้ยินเขาพูดแบบนี้ ฉันจึงรู้-ประเมินเขาผิดไปมาก

        หลานชายของฉันเรียนมหาวิทยาลัยปี 3 วัยเดียวกับเด็กๆ ที่ออกไปชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตย ในฐานะพ่อแม่ น้องเขยและน้องสาวควรรู้ ว่าเด็กๆ มีความคิดของตัวเอง

        ใครกันล่ะ จะหลอกใช้พวกเขาได้

        ฉันหัวเราะ คนรักของฉันก็ด้วย

        น้องเขยอธิบายว่าประวัติศาสตร์ที่เด็กๆ ค้นมาอ่านเป็นคนละฉบับกับประวัติศาสตร์จริง ทำให้เด็กๆ เข้าใจผิด

        คำว่าจริงเกี่ยวโยงกับความเชื่อโดยตรง ความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้าง จึงกำหนดความจริงในดวงตาของน้องเขย และน้องสาว

        ทำให้ตำแหน่งที่เรายืนตรงกันข้ามกัน

        ความเชื่อทำให้พวกเขายืนอยู่อีกฟากหนึ่ง ความเชื่อซึ่งเชื่อมโยงมาจากวิถีชีวิตของพวกเขา

        แต่พวกเขาคือน้องเขยและน้องสาวของฉัน ไม่ใช่ใครอื่น

        ความคิดเห็นที่แตกต่างทำให้เราไม่ได้ยืนอยู่ข้างกัน 

        เมื่อเราขยายครอบครัวออกไปเป็นบ้านหลังใหญ่ขึ้น เราจะเห็นคนยืนอยู่ตรงกันข้ามเราอีกมากมาย

        ยืนตรงกันข้าม แต่ยังอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เราต้องมองเห็นความสัมพันธ์นี้ เพื่อที่จะตระหนักว่า คนที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งด้วยความเชื่อนั้น ไม่ใช่ศัตรู

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

อุรุดา โควินท์

นักเขียนประจำคอลัมน์ Love Actually

ภาพโดย

อุษา นพประเสริฐ

สาวน้อยเมืองชลที่หลงแสงสีเข้ามาอยู่เมืองกรุง ใจรักการขี่มอเตอร์ไซค์ และมีเพจใสๆ ชื่อ alwaysaday ฝากกดไลก์ด้วยนะจ๊ะ