จนกว่าจะกลับมาโรแมนติก

Love Actually
5 Nov 2020
เรื่องโดย:

อุรุดา โควินท์

ฉันมีแอ็กเคานต์ในทวิตเตอร์สามแอ็กเคานต์ ชื่อตัวเองหนึ่งแอ็กเคานต์ สำหรับตามนักร้องไทยหนึ่งแอ็กเคานต์ และตามไอดอลจีนอีกหนึ่งแอ็กเคานต์ ฉันอยู่ในแฟนด้อม-ชุมชนที่ต่างนิยม ชื่นชม และรักคนคนหนึ่งเหมือนกัน

        ศิลปินคือเหตุผลที่ฉันละลายตัวตนของฉัน เพื่อเป็น UM ของเธอ และเป็นนุชของเขา

        เริ่มต้น ฉันเข้าไปแบบกล้าๆ กลัวๆ เน้นรีทวิต ช่วยปั่นเทรนด์ เพื่อให้หายคิดถึงหัวใจของแฟนด้อม ตลกดี ที่เราสามารถคิดถึงใครบางคนทั้งที่ไม่เคยเจอกัน ไม่เคยคุย ไม่เคยจับมือ 

        บางคนว่าเป็นความหลงใหลคลั่งไคล้ ฉันไม่เถียงสักคำ 

        ไม่เถียง แต่ฉันรู้ มีความรักเจืออยู่ด้วย ความรักชนิดหนึ่ง ซึ่งคล้ายการรักสีฟ้า ฉันจะหยิบสีฟ้า ถ้ามีโอกาสเลือก อีกทั้งสีฟ้าจะไม่หายไปจากสายตาฉัน 

        แฟนด้อมเป็นอีกสังคมของฉัน ฉันเริ่มคุยกับพวกเขา เริ่มเป็นฝ่ายสื่อสารบ้าง และมันดีมากที่เราพูดโดยไร้ตัวตน 

        เราจะจริงใจแค่ไหนก็ได้ หยาบโลนเพียงใด ใครก็ไม่สนใจ เราหวีดจนเป็นลม กลายเป็นศพชั่วคราว แล้วฟื้นมาหวีดใหม่-ก็ได้อีกนั่นล่ะ 

        อย่างรวดเร็ว เราเหมือนเพื่อนกัน บางครั้งฉันมีเรื่องไม่สบายใจ ฉันระบายในแฟนด้อม ถ้าเห็นบางคนมีปัญหา ฉันก็เป็นห่วง เราช่วยเหลือกันจริงๆ ไม่ได้ แต่อย่างน้อยการแสดงความห่วงใยก็ทำให้ใจชื้น และหลายครั้งที่คำแนะนำของคนในด้อมมีประโยชน์ต่อฉันจริง

        ช่วงโควิด-19 เราเปิดตลาดซื้อขายอย่างคึกคัก บางคนตกงานกลายเป็นแม่ค้าออนไลน์เต็มตัว คนในด้อมต่างช่วยกันคนละไม้ละมือ อุดหนุน แบ่งปัน เท่าที่จะทำได้ 

        มีผู้คนหลากหลายอาชีพและวัย เราจึงได้แลกเปลี่ยนกันอย่างกว้างขวาง ทั้งเรื่องไร้สาระ และมีสาระ 

        ฉันตัดสินใจส่องกล้องตรวจลำไส้ใหญ่เพราะได้รับข้อมูลจากคนในแฟนด้อม 

        หมอในแฟนด้อมบอกว่าเราควรสังเกตลักษณะของอุจจาระให้ดี จากข้อมูลของเธอ ฉันมีข้อบ่งชี้อยู่สองข้อ และพอฉันไปส่องกล้อง ก็พบเนื้องอกในลำไส้จริง ซึ่งสามารถตัดออกได้ ช่วยลดความเสี่ยงที่จะเป็นมะเร็งลำไส้

        ข้อมูลเหล่านี้ ถ้าค้นก็เจอ แต่การได้รู้จากปากของเพื่อน มันเข้าใจง่าย ดูไม่มีศัพท์แสงทางการแพทย์ และเกิดจากความห่วงใย

        ในด้อมไทยจุดร่วมที่ฉันเห็น คือความเป็นมิตร วุฒิภาวะ และความโรแมนติก อีกทั้งคนส่วนใหญ่มีจิตใจอารี… 

        แต่

        เป็นแต่ซึ่งสำคัญ-ฉันรู้สึกว่ามีอะไรสักอย่างที่ฉันเข้าไม่ถึงคนในด้อมไทย 

        สักสิ่งซึ่งฉันไม่อาจระบุ รู้แต่ว่า เมื่อเปรียบเทียบกับด้อมจีน ซึ่งมีหลายเชื้อชาติ ฉันกลับเห็นความใกล้ชิดชนิดสามารถกอดคอดื่มกิน

        วันที่มีม็อบที่ราชประสงค์ ม็อบถูกฉีดน้ำ ทั้งภาพและคลิปวิดีโอถูกเผยแพร่ในทวิตเตอร์ คนในด้อมจีนทวิตว่า 

        “ไม่แน่ใจว่ามี UM ประเทศไทยอยู่ในม็อบบ้างมั้ย แต่ถ้าคุณอยู่ ฉันขอให้คุณปลอดภัย และโปรดรู้ว่า ฉันยืนเคียงข้างคุณ”

        พวกเธอทวีตเป็นภาษาอังกฤษ รีทวิตและติดแท็ก ซึ่งทำให้ฉันน้ำตาไหล ขณะที่ด้อมไทยของฉันไม่ทวิตเกี่ยวกับม็อบหรือการเมือง ถ้ามีก็น้อยมาก ราวกับว่าเราอยู่ในดวงดาวหนึ่ง ไม่ใช่ประเทศไทย

        ฉันรู้ว่าคนส่วนใหญ่มีแอ็กเคานต์ทวิตเตอร์หลายแอ็กเคานต์ เป็นไปได้ว่าพวกเขาใช้อีกแอ็กเคานต์ในการทวีตหรือรีทวิตเรื่องการเมือง ฉันเข้าใจ และถึงแม้พวกเขาจะตัดตัวเองออกจากการเมือง ฉันก็เข้าใจได้ เพราะเพื่อนในชีวิตจริงของฉันหลายคนเป็นแบบนั้น

        อย่างช้าๆ ฉันเข้าไปในด้อมไทยน้อยลง ฉันออกห่างจากพวกเขา ยิ่งห่าง เมื่อเห็นพวกเขาปั่นแท็กของศิลปินในวันที่การเมืองไทยร้อนแรง

        ฉันเห็นแท็กการเมืองไทยในด้อมจีน ทั้งที่พวกเขาเป็นชาวจีน เกาหลี อเมริกา เวียดนาม แน่นอน มีคนไทยด้วย แอ็กเคานต์ไทยซึ่งถือเป็นบ้าน UM ไทย ประกาศว่าจะไม่โพสต์เกี่ยวกับไอดอลหนึ่งสัปดาห์ เพราะสถานการณ์การเมืองตึงเครียด

        วันนั้นฉันได้คำตอบ ทำไมตลอดมาฉันจึงรู้สึกถึงความห่างเหินในด้อมไทย ทั้งที่ทุกคนเป็นมิตร และแสนดี

        เรามีความคิดเกี่ยวกับโครงสร้างต่างกัน พวกเขาแยกโครงสร้างสังคมออกจากตัวศิลปิน และการติดตามศิลปิน ซึ่งพวกเขามีสิทธิ์โดยสมบูรณ์ที่จะทำ 

        ผิดที่ฉันเอง ฉันรู้สึกว่าแอ็กเคานต์ก็คือคน คนเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้าง แฟนด้อมไทยที่ลอยตัวอยู่เหนือโครงสร้าง จึงดูห่างไกลจากความจริง มัน… โรแมนติกเกินไป

        ฉันไม่สามารถเชื่อมโยงแฟนด้อมไทยของฉันกับโลกความจริง ยามที่โลกความจริงพอทนได้ ฉันทำเป็นลืมได้บ้าง 

        แต่ไม่ใช่ทุกวัน ทุกสถานการณ์

        ลักษณะเดียวกันนี้ เกิดขึ้นกับเพื่อนร่วมชั้นมัธยมของฉัน พวกเขาล้วนเป็นเพื่อนที่น่ารัก แต่เรามีวิธีคิดทางโครงสร้างไม่เหมือนกัน ที่ผ่านมา เราสัมพันธ์กันโดยต่างพยายามลืมเรื่องโครงสร้าง 

        เราทำได้ก็เพียงชั่วคราว 

        ไม่ใช่เวลานี้ ก็…

        จนกว่าฉันจะกลับมาอินกับความโรแมนติกอีกครั้ง

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

อุรุดา โควินท์

นักเขียนประจำคอลัมน์ Love Actually

ภาพโดย

พงศ์ธร ยิ้มแย้ม

บรรณาธิการฝ่ายศิลป์ลำดับที่สองของ adB ผู้เป็นบิดาของแมวสองตัว และมอบหัวใจให้กับจินตหรา สุขพัฒน์