Ride and Learn: ความโดดเดี่ยวทำให้เราค้นพบความเข้มแข็งของตัวเอง

Ride and Learn
20 Feb 2021
เรื่องโดย:

ศิวะภาค เจียรวนาลี

อาทิตย์ที่แล้ว แอพพลิเคชัน Clubhouse เริ่มดัง ผมเลยลองเข้าไปเล่น ทั้งลองเข้าไปฟัง และลองสร้างห้องพูดในหัวข้อที่เกี่ยวกับจักรยาน 

        บรรยากาศรวมๆ สนุกดีครับ แต่ตอนที่สร้างห้อง จู่ๆ ผมก็ตัดสินใจเป็น Speaker คนเดียว ไม่ได้เชิญใครมาเป็นคนพูดร่วมด้วย 

        ไม่ได้รังเกียจอะไรเลยครับ ตอนพูดจริงผมก็เชิญผู้ฟังที่ผมรู้จักและปั่นจักรยานด้วย มาร่วมพูดด้วย จนบางจังหวะ คนพูดเยอะกว่าคนฟังเสียอีก

        ไอ้ความรู้สึกอยากทำอะไรด้วยตัวเอง ทำคนเดียว เริ่มก่อร่างในตัวผมเองเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งที่จริงก็ไม่ได้ชอบ การมีเพื่อนร่วมทาง ดีกว่าผจญภัยตัวคนเดียวอยู่แล้ว 

        จะว่าไป ตอนขี่จักรยาน นับจำนวนครั้งแล้ว ผมใช้เวลาขี่คนเดียวมากกว่าขี่เป็นกลุ่ม 

        ฟังดูโดดเดี่ยว แต่จักรยานสอนผมว่า บางครั้งเราก็ต้องโดดเดี่ยว เพื่อตามหาตัวตนที่สูญหายไป 

 

        คงต้องมีสักครั้งที่เราจะอยากลองทำบางสิ่งที่ผิดไปจากปกติ เป็นเรื่องใหม่ที่เราไม่เคยทำ

        สำหรับผม การนั่งรถไฟไปเชียงใหม่คนเดียวสมัยเป็นนักศึกษา ไปแบบไม่เตรียมตัวอะไรล่วงหน้า คือกิจกรรมที่ผมจำไม่ลืม

        เอาเข้าจริงทริปนั้นไม่มีอะไรโลดโผนหรือน่าตกใจเลย ผมมีเพื่อนและรุ่นพี่ที่เชียงใหม่จำนวนหนึ่ง คำแนะนำและความช่วยเหลือจากพี่น้องทำให้ทริปนั้นสบายกว่าที่คิด กลับบ้านอย่างปลอดภัย แต่นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เดินทางคนเดียว ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ได้เรียนรู้ทักษะบางอย่างที่ไม่เคยได้ทำเมื่ออยู่กับคนอื่น

        ยิ่งเมื่อได้ขี่จักรยาน ผมยิ่งได้รู้จักและสนิทสนมกับความโดดเดี่ยว มันเป็นกิจกรรมที่ชวนให้คนทำคนเดียวมากกว่าทำเป็นกลุ่ม

        ช่วงที่โรค COVID-19 ระบาดใหม่ๆ ธุรกิจหลายด้านต้องปิดตัวด้วยนโยบายล็อกดาวน์ รวมถึงฟิตเนสซึ่งเป็นแหล่งออกกำลังกายหลักสำหรับคนเมือง 

        เมื่อคนอยากออกกำลังกายไม่มีที่ไป พวกเขาเลยต้องหากิจกรรมใหม่ ส่วนมากมาลงกับจักรยาน เพราะเป็นกิจกรรมที่รักษาระยะห่างทางสังคมตามธรรมชาติ มันจึงเหมาะมากกับคนที่อยากออกกำลังกายและไม่อยากเสี่ยงติดโรคไปด้วย

        อันที่จริงการขี่จักรยานแบบรวมกลุ่มน่าสนุกกว่าเยอะ แต่ความโดดเดี่ยวบนหลังอานก็น่าหลงใหลไม่แพ้กัน 

 

        ผมพบว่าความรู้สึกอยากไปที่ไหนคนเดียว มักจะเกิดขึ้นโดยไม่ได้มีความเศร้า เหงา หรือเสียใจมาเกี่ยวข้อง ถ้าชีวิตคุณสุขสบายดี ความอยากเดินทางคนเดียวดูจะยิ่งทวีคูณ

เวลาที่มีคนอยู่รอบกายเยอะ คุณใช้เวลาไปกับการสื่อสารกับตัวเอง แต่การสื่อสารกับตัวคุณเองดูจะเป็นสิ่งที่หลายคนละเลย หรือคิดว่าไม่จำเป็นต้องทำ 

 

        ตัวตนของเราไม่ได้ก่อร่างสร้างขึ้นมาจากอากาศ 

        ความคิด ความฝัน การกระทำของเราได้รับอิทธิพลจากสิ่งแวดล้อมรอบข้าง และมีไม่น้อยที่ได้รับอิทธิพลจากคนอื่น

        บางถ้อยคำในหนังสือที่เราเคยอ่าน สามารถสร้างแรงบันดาลใจในยามเหนื่อยล้า บางคำชมเชยจากคนใกล้ชิด เป็นน้ำเลี้ยงชะโลมจิตใจในยามท้อแท้ ในขณะเดียวกัน คำติเตียนจากคนที่หวังดี ก็เป็นเครื่องเตือนใจได้ในยามที่ชีวิตกำลังหลงทาง

        ตัวตนของเราส่วนหนึ่งประกอบร่างสร้างจากเศษเสี้ยวของผู้คนที่เราพบเจอ 

        การจะนำสิ่งต่างๆ ที่เราพบเจอมาตกตะกอนเป็นความคิดของตัวเอง จำเป็นอย่างยิ่งที่คุณต้องอยู่คนเดียวบ้าง เพราะเวลาอยู่ข้างนอก  เมื่อมีความคิดจากหลายบุคคลเข้ามาปะทะ เราไม่รู้หรอกว่าอันนี้ใช่หรือไม่ใช่กับตัวเรา ความโดดเดี่ยวเป็นเหมือนการใช้ตะแกรงร่อนสิ่งเหล่านั้นให้ชัดเจนขึ้น

        เป็นการทบทวนสิ่งที่เรารับรู้ ให้เหลือสิ่งที่เราเรียนรู้ได้ต่อไป เป็นแนวความคิดที่จะส่งผลต่อตัวตนของเรา

        แต่หากไม่ได้อยู่คนเดียวบ้าง สิ่งที่เราปะทะจะตกค้างหมักหมมอยู่ในใจ กลายเป็นคราบที่ยากจะล้างออกหากปล่อยไว้นานเกินไป 

        ยกตัวอย่างเรื่องคำชม ชีวิตคนเราชอบการชื่นชมโดยธรรมชาติ แต่ฟังไปนานๆ เราจะเมาคำชม ไม่รู้หรอกว่าคำเหล่านั้นสะท้อนสิ่งที่เราเป็นจริงมั้ย การทบทวนมันเงียบๆ ทำให้เราเข้าใจเบื้องหลังของคำชมนั้นมากขึ้น และเข้าใจตัวเราเองมากขึ้น

        ความโดดเดี่ยวจึงจำเป็นต่อตัวเรา เพราะมันทำให้เราค้นพบความเข้มแข็งของตัวเอง 

 

 

        ทุกครั้งที่ขี่จักรยานออกไป ไม่ว่าใกล้หรือไกล ผมเชื่อว่าเมื่อกลับถึงบ้าน ตัวตนของผมจะไม่เหมือนเดิม

        มันฟังดูเกินจริง แต่ทุกครั้งที่เราเกิดความคิดใหม่ๆ ที่เกิดจากการทบทวนเรื่องราวในอดีต มันก็คือการเปลี่ยนแปลงที่แม้จะเล็กน้อย แต่ก็สามารถสร้างแรงสั่นสะเทือนในหัวใจเราได้ 

        ชีวิตคือการเดินทางไกล สิ่งละอันพันละน้อยที่เราคิดว่าไม่สำคัญ เล็กจ้อยจนเราไม่สังเกตเห็น ล้วนมีผลกับเราในทางอ้อม 

        หากสับสน หลงทาง หาเวลาอยู่คนเดียวบ้าง คิดถึงเรื่องราวต่างๆ 

        คุณจะหาความเข้มแข็งเจอ แม้ในวันที่คิดว่าตัวเองอ่อนแอและไม่เหลือใคร

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

ศิวะภาค เจียรวนาลี

Creative Director แห่ง Daypoets ที่ยังชอบเขียน จัดพอดแคสต์ และปั่นจักรยานอยู่เสมอ

ภาพโดย

ทรรศน หาญเรืองเกียรติ

หมาป่าขาวล่ำขนาดสามคนโอบของหมู่บ้านบุญละติน (a day BULLETIN) รักการติดตามคาเมนไรเดอร์ยุคเฮย์เซย์ พอๆ กับการออกเดินทางไปเพื่อหาเรื่องราวสนุกๆ มาเล่าให้กับคนอ่านในทุกสัปดาห์ ,, IG/Twitter: @Matt_Doraemon