Viewfinder | วาเลนไทน์ที่เงียบเหงาเกินกว่าจะเข้าใจ ณ ปากคลองตลาด

Viewfinder
14 Feb 2019
เรื่องโดย:

ธนดิษ ศรียานงค์

ในวันวาเลนไทน์ ผู้คนจะต้องหอบหิ้วของขวัญกันมากมาย ช็อกโกแลตและดอกไม้จะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ปากคลองตลาดจะต้องหนาแน่นและเต็มไปด้วยคนหนุ่มสาวที่แวะมาซื้อหาดอกไม้ไปมอบให้กับคนรัก

วาเลนไทน์ในความทรงจำของเราเป็นแบบนั้น แต่มันช่างแตกต่างกับสิ่งที่เราเห็นอยู่ตอนนี้…

ในบ่ายของวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 เรายืนอยู่ที่ปากคลองตลาดด้วยความงุนงง ใจหาย มันหดหู่อย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้เห็นภาพของปากคลองตลาดรกร้าง ซบเซา ถ้าไม่มีปฏิทินคอยแจ้งเตือนวันเวลา เราอาจนึกไม่ถึงด้วยซ้ำว่านี่คือเทศกาลวาเลนไทน์

ปากคลองตลาด

14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์

 

ปากคลองตลาด

ถึงวาเลนไทน์จะเงียบเหงาแต่ร้านขายดอกไม้ยังมีความหวัง พวกเขายังจัดเตรียมดอกไม้ช่องามๆ เอาไว้รอให้คนมาจับจ่ายอยู่อย่างเดิม

 

ปากคลองตลาด

บรรยากาศของร้านขายพวงมาลัยในตลาด แม่ค้ายังนั่งรอลูกค้า ช่วยกันร้อยพวงมาลัย และจัดดอกไม้ให้เป็นช่อๆ ไว้รองรับความต้องการของลูกค้า

 

ปากคลองตลาด

ครอบครัวนักท่องเที่ยวต่างชาติขณะเดินชมบรรยากาศของตลาดดอกไม้

 

ปากคลองตลาด

ดอกกุหลาบจำนวนมากยังถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี

 

ปากคลองตลาด

บรรยากาศริมฟุตปาธหน้าร้านดอกไม้… เงียบเหงาเกินกว่าจะเข้าใจว่านี่คือช่วงเวลาของเทศกาลวาเลนไทน์

 

ปากคลองตลาด

ของขวัญที่ผลิตมาสำหรับวันวาเลนไทน์ ยังพอได้รับความสนใจจากผู้มาเยือนอยู่บ้าง

 

ปากคลองตลาด

“เจ้าของกิจการนั่งคุมมาเลยเหรอ” แม่ค้าตะโกนหยอกล้อเด็กน้อยที่นั่งบนรถเข็นดอกไม้

 

ปากคลองตลาด

คุณป้าในปากคลองตลาดกับลูกโป่งสีแดงสดรูปหัวใจ พร้อมรอยยิ้มสดใสให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหน้าร้าน

 

ปากคลองตลาด

“แม่ค้าให้มาครับ ไม่รู้ว่าเขาให้มาเพราะรักหรือเกลียดนะ (หัวเราะ) เพราะช่วงนี้เราเทศกิจค่อนข้างเข้มงวด
ก็ปฏิบัติตามหน้าที่แหละครับ”

 

ปากคลองตลาด

รถเข็นดอกไม้ที่เคยวุ่นวาย ขนส่งดอกไม้กันจ้าละหวั่น วันนี้เงียบเหงาอย่างเห็นได้ชัด

 

ปากคลองตลาด

“ปีนี้เงียบมากครับ ยังขายไม่ได้เลย ถ้าเป็นปีก่อนๆ วันนี้คนต้องครึกครื้นเต็มตลาดแล้วครับ”
พ่อค้าลูกโป่งรูปหัวใจหลากสีสันหันมาส่งยิ้มให้เราอีกครั้งก่อนจากกัน

 

ปากคลองตลาด

กลุ่มเด็กนักเรียนสาวที่ยังพอพบเห็นได้บ้าง จับกลุ่มมาเลือกซื้อดอกไม้ช่วงเวลาหัวค่ำของวัน

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

ธนดิษ ศรียานงค์

ช่างภาพที่ชอบการเดินทาง แต่จำทางไม่ค่อยได้ นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นหลง