The List | 5 ประเทศที่วรรณสิงห์แนะนำให้ไป แต่ไม่รับผิดชอบ เชิญผจญภัยเอาเอง!

เขากลับมาแล้ว ชายผู้ที่เป็นทั้งนักเดินทาง พิธีกร นักทำสารคดี ที่ขึ้นชื่อว่าเถื่อนที่สุด ‘สิงห์’ – วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล ซึ่งคราวนี้เขากลับมาพร้อมกับ เถื่อน Travel Season 2 ที่รับประกันความดิบเถื่อนยิ่งกว่าเดิม ในวันที่เขาแวะมาเยี่ยมเยียน เราจึงไม่ปล่อยโอกาสในการคว้าตัวเขามานั่งพูดคุย รวมถึงให้เขาแนะนำ 5 ประเทศสุดเถื่อนที่เขาอยากนำเสนอ และสิ่งที่การเดินทางได้สอนเขา

นี่คือ 5 ประเทศที่วรรณสิงห์แนะนำให้ไป แต่เกิดอะไรขึ้นเขาไม่รับผิดชอบนะ!

วรรณสิงห์

 

05 แอฟริกาใต้

     จริงๆ คนไปกันเยอะ ในเมืองจะดูหรูหราไฮโซมีคนขาวเป็นส่วนใหญ่ แต่ถ้าไปโซนคนดำที่เขาต้องอยู่กันอย่างจำกัดโซน ทั้งที่เป็นประเทศเขาเอง ก็จะเป็นเมืองสลัมใหญ่โต มีชุมชนแออัด เป็นเพิงสังกะสี แต่มันมีเรื่องราวมากมายเลยที่นั่น

     ทุกคนในเมืองจะมีความอยากเล่าว่าชีวิตเขาผ่านอะไรมาบ้าง เพราะระบบการแบ่งสีผิวในอดีตมันสร้างรอยแผลไว้มากจริงๆ ยิ่งเป็นคนเอเชียอย่างเราก็จะมีแต่คนอยากมาคุยด้วย อยากมาถ่ายรูป

     ตอนนั้นผมไปโซเวโต ซึ่งเป็นเมืองแออัดที่อยู่ข้างๆ โจฮันเนสเบิร์ก ก็ได้ไปคุยกับคนไทยที่อยู่ในโจฮันเนสเบิร์ก เขาก็ไม่เคยคิดจะย่างกรายเข้าไปในนั้นเลย แต่ที่เราไปก็ไม่ได้รู้สึกน่ากลัวนะ รู้สึกว่ามีวัฒนธรรม มีเสน่ห์ของเมืองมากกว่า ถ้าอยากไปเที่ยวแบบชิลๆ ก็ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรมาก แค่เตรียมใจว่าอย่ากลัวแค่นั้น เพราะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น

     แต่ถ้าอยากไปเรียนรู้เรื่องประวัติศาสตร์ เรื่องระบบที่ชื่อ Apartheid (การกีดกันสีผิวอย่างรุนแรง) จริงๆ ก็อยากให้อ่านประวัติศาสตร์ของประเทศไปด้วย เรื่องระบบประเทศเคยเป็นยังไง ระบบการแบ่งแยกสีผิวเป็นยังไง

 

วรรณสิงห์

 

04 โคลอมเบีย

     หลายคนที่ได้ยินชื่อก็จะนึกถึงอันตรายเพราะมีแต่ยาเสพติด แต่ก่อนเป็นอย่างนั้น พ่อค้ายามีอำนาจพอๆ กับรัฐบาล สามารถเจรจารัฐบาลได้ แล้วแต่ละฝ่ายมีกองทัพของตนเอง สงครามกลางเมืองมีอยู่ทุกที่ เรตการฆาตรกรรมสูงที่สุดในโลก แต่นั่นคืออดีตนะ ตอนนี้เขาปลอดภัยขึ้นเยอะ แล้วกำลังเปิดให้การท่องเที่ยว อาจจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็มากกว่าเมื่อก่อน

     สิ่งที่เราจะได้เห็นที่นั่นคือเมืองที่กำลังเปลี่ยนแปลง อย่างเช่นช่วงปลายปี 2016 ต้นปี 2017 กองกำลังคอมมิวนิสต์ขนาดใหญ่สุดในโคลอมเบียที่ชื่อ FARC ได้เซ็นสนธิสัญญาหยุดยิงกับรัฐบาลหลังจากสู้กันมา 60 ปี แล้วสมาชิก FARC กำลังถูกรวมกลับเข้ามาในสังคม เป็นประเด็นร้อนมากในการเมืองโคลอมเบีย มีทั้งฝ่ายเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย แต่อย่างไรก็ตามแต่ หลังจากเซ็นตรงนี้ ความขัดแย้งที่ยาวนานก็เริ่มหยุดในด้านหนึ่ง พ่อค้ายากับรัฐบาลก็ยังค้าขายโคเคนกันเยอะแยะไป แต่ว่าจากยุคของพาโบล เอสโคบาร์ ที่ยิงกันเต็มเมืองไปหมด ตอนนี้เจ้าพ่อค้ายาเรียนรู้แล้วว่าความรุนแรงทำให้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี ก็เลยดีลกับรัฐบาลได้อย่างลงตัว

     รัฐบาลก็บอกว่าคุณค้ายาไปนะ แต่ว่าอย่าสร้างความรุนแรง ตอนนี้ความรุนแรงจากการค้ายาก็ลดลง นักท่องเที่ยวก็เลยเข้าไปเยอะมากขึ้น มีที่ท่องเที่ยวมากขึ้น ทั้งในเมืองและตามธรรมชาติ เป็นหนึ่งในประเทศที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงมาก

 

วรรณสิงห์

 

03 เกาะปาปัว

     จริงๆ ไม่ใช่ประเทศ แต่เป็นเกาะหนึ่งซึ่งใหญ่เป็นที่สองของโลก เกาะนี้โดนแบ่งออกครึ่งหนึ่งเป็นประเทศปาปัวนิวกินี กับอีกครึ่งเป็นรัฐปาปัวของประเทศอินโดนีเซีย คนปาปัวหน้าตาจะคล้ายกับคนแอฟริกาหรือชาวอะบอริจินที่ออสเตรเลีย แล้วในเกาะนี้แต่ก่อนเป็นจุดกำเนิดของเผ่ามากกว่า 300-400 เผ่า ซึ่งแต่ละเผ่ามีวัฒนธรรม มีภาษา การแต่งกายของตนเอง ทำให้ไปเกาะนี้เกาะเดียวเราเหมือนได้เรียนรู้ sub-culture จำนวนมากมาย

     แล้วนอกจากเรื่องชาวเผ่ากินคนที่ผมไปทำรายการ ก็มีเผ่าที่ไปแล้วปลอดภัย นักท่องเที่ยวเข้าถึงได้เต็มไปหมด แล้ววัฒนธรรมจะคนละแบบกับบาหลี สุมาตรา ชวา โดยสิ้นเชิง แล้วที่นี่ธรรมชาติเป็นป่าดิบชื้น น้องๆ แอมะซอนเลย เพราะงั้นถ้าใครชอบเดินป่าก็น่ามาที่นี่ โหดจริงๆ

 

วรรณสิงห์

 

02 อัฟกานิสถาน

     แค่ชื่อก็ไม่อยากไปแล้ว ถ้าใครต้องการความปลอดภัยหน่อยก็แนะนำว่าอย่าไปเลย มันคาดคะเนไม่ได้จริงๆ มันเกิดเหตุบ่อยมาก ปัจจุบันเหมือนจะยิ่งบ่อยมากขึ้น แล้วมันเป็นมา 40 ปี แล้ว ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง ยังไงก็ตามแต่ ภายใต้ความขัดแย้งพวกนี้ มันมีผู้คนซึ่งอัธยาศัยดีมาก น่ารักมาก แทบจะเป็นคนเฟรนด์ลี่ที่สุดในโลกที่ผมเคยเจอ เขาต้อนรับขับสู้เราดีมาก ชวนเรากินนู่นกินนี่ เราเดินไปไหนก็มีคนสนใจ เพราะคนหน้าตาอย่างเราไม่ค่อยโผล่ไปแถวนั้น เขาก็ขอเข้ามาคุยด้วยดีๆ ขอเซลฟี่ด้วย

     แล้วสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจคือ เวลาเราพูดว่าตะวันออกกลางหรืออาหรับ เราก็จะเหมารวมไปหมด แต่จริงๆ เขาไม่ใช่คนอาหรับเลย เขาเป็นคนพัชตุน ซึ่งพัชตุนก็เป็นแค่เผ่าหนึ่งในอัฟกานิสถาน มีคนอีกหลายเผ่าที่อยู่ในนั้น แล้วแต่ละคนก็มีวัฒนธรรมของตัวเอง เป็นที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของอารยธรรมเก่าแก่ ใครสนใจด้านประวัติศาสตร์ที่นี่มีให้ศึกษาลึกซึ้งมาก

     แต่แน่นอนว่ากว่าจะเข้าถึงประวัติศาสตร์ เข้าถึงผู้คนได้ ก็ต้องผ่าน War Zone เข้าไป แต่สถานการณ์ที่นั่นจริงๆ ก็จะมีแบ่งเป็นโซน อย่างโซนสีส้มที่เมืองคาบูลก็จะเกิดเหตุบ่อยหน่อย แต่โซนสีเขียวอย่างแถวบามิยัน ก็จะไม่ค่อยเกิดเหตุอะไร ไปเที่ยวได้ค่อนข้างชิล

 

วรรณสิงห์

 

01 อิรัก

     เป็น Conffllict Zone เต็มรูปแบบ อย่างกรุงแบกแดด การข้ามแต่ละเขตจะมีกำแพงล้อมรอบแต่ละเขตอยู่ เขตนี้ชีอะห์อยู่ เขตนี้สุหนี่ เขตนี้คริสเตียน เขตนี้ผสมกัน แต่ละเขตต้องมีจุดเช็กพอยต์ แล้วแต่ละเช็กพอยต์ก็มีรถติดปืนกลอยู่ เพราะสถานการณ์มันตึงมาก แต่ขณะเดียวกันผู้คนก็น่ารักมาก

     แถวโลกตะวันออกกลางนี่ผู้คนเฟรนด์ลี่มาก แล้วก็มีชีวิตด้านโมเดิร์น มีห้างขนาดใหญ่เท่าพารากอน มีสวนสนุก แค่สิ่งเหล่านี้มันถูกล้อมรอบด้วยกำแพงและลวดหนามแค่นั้นเอง เมืองแบกแดดคนอยู่กันสิบล้านคน ขนาดเท่ากรุงเทพฯ เพราะฉะนั้นมันมีอีกหลายมิติ มีอีกหลายวัฒนธรรมที่น่าสนใจ

     แล้วถ้าเราไปตอนใต้ของอิรัก ไปดูมัสยิด จะเห็นว่าสวยมาก เรียกได้ว่าแทบจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สวยที่สุดในโลกที่ผมเคยเห็นเลย นักท่องเที่ยวน้อย แต่คนท้องถิ่นเขาก็ใช้ชีวิตครึกครื้นกันตามปกติ วีซ่าของอิรักขอยากที่สุดเท่าที่ผมเคยขอ แต่ว่าถ้าใครอยากฮาร์ดคอร์จริงๆ ก็แนะนำ มันทั้งแพง ทั้งโหด ทั้งน่ากลัว แต่ว่าคุ้ม ได้เห็นอะไรเยอะมาก

วรรณสิงห์

 

วรรณสิงห์อยากบอก…

     ผมว่ามันได้ความทรงจำที่เราจะไม่ลืมมันทั้งชีวิต ถามผมเรื่องเดินทาง ผมจำได้ทุกช็อตเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แม้กระทั่งผ่านมาสองสามปีผมก็ยังจำได้ ในขณะที่การไปช้อปปิ้ง ไปกินข้าว เรากลับมาแป๊บเดียวเราก็ลืมแล้ว มันเหมือนเป็นการพักผ่อนมากกว่า แต่ว่าการไปที่แบบนี้มันคือการสร้างประสบการณ์ ซึ่งแน่นอนมันอันตราย และไม่สบาย

     แล้วก็คงไม่ใช่ทุกคนที่อยากทำแบบนั้น ผมเข้าใจ แต่เผอิญผมเกิดมาแล้วอยากทำสิ่งนี้ ก็เลยทำ และถ้าทำกันทุกคน สิ่งที่เราทำก็จะไม่น่าสนใจ แต่พอทำแค่บางคน มันเลยน่าสนใจขึ้นมา

     แต่ขณะเดียวกันอย่างเวลาผมดูฟุตบอล ผมก็ไม่ได้อยากเตะบอลนะ ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะทนการฝึกซ้อมขนาดหนักได้ แต่คนที่อยากเชียร์บอลมันมีอยู่ทั่วประเทศ ก็เหมือนกัน คนที่อยากดูสิ่งเหล่านี้มันก็มีอยู่เยอะมากกว่าคนอยากไป

     หรือถ้าใครอยากไปจริงๆ มันก็มีค่าใช้จ่ายของมัน นอกจากเรื่องความเสี่ยง ความอันตรายแล้ว สมมติจะไปทำรายการ มันมีทักษะมากมายที่ต้องฝึก การถ่ายทำ การคิดคอนเทนต์ การหาข้อมูล การประสานงาน หรือด้านร่างกายอย่างการแบกของขึ้นเขา มองง่ายๆ ก็เหมือนนักกีฬาคนหนึ่งเลย

Share Post
Like 1 View 3008

Author

ชยพล ทองสวัสดิ์

เด็กเชียงใหม่ที่พูดคำเมืองไม่ได้ เลิฟดนตรี หนังสือ และรูปถ่าย เชื่อว่ามนุษย์ต่างดาวมีจริง เติบโตมาในยุค 90s แต่มักฝันถึงชีวิตในยุค 60s อยู่บ่อยๆ