เรื่องราวของบังฟาน ณ เกาะยาวน้อย ที่มีต่อความเชื่อมั่นและการลงมือทำสิ่งที่ดี

Director's Cut
26 Apr 2021
เรื่องโดย:

ฌอห์ณ จินดาโชติ

‘Do what you wanna do
Say what you need to say
No matter what…’

 

“คนอื่นบอกว่าให้ผมทำอาชีพอื่นเถอะ คนอื่นบอกให้ผมถอนตัว

และไปทำอาชีพอื่นที่หาเงินมากกว่า ผมรู้ว่าตัวผมไม่เก่งมากหรอก ผมรู้ไม่เท่านักวิชาการ

แต่ผมอยากเป็นชาวประมง ผมมีความสุขที่เป็นแบบนี้  และผมก็คิดว่าผมแบ่งปันความสุขที่ผมมีได้”

-‘บังฟาน’ ณ เกาะยาวน้อย

 

        อย่างที่ผมมักกล่าวเสมอว่า “ความสุขเป็นสิ่งสำคัญ หาไม่ยากแต่ต้องหาให้เจอ ไม่มีใครทำร้ายความสุขเราได้นอกจากตัวเราเอง” ผมพูดเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง เพราะเมื่อเรายิ่งโตขึ้นตามช่วงเวลา สิ่งต่างๆ ที่ทำลายความสุขที่เคยมีมันง่ายเหลือเกิน บางทีไม่ได้ออกไปหามัน มันก็มาหามันเองแบบไม่ได้ตั้งใจ ฉะนั้น การจัดการกับทัศนคติและการวางใจให้เป็น จึงสำคัญที่สุดกับช่วงเวลาที่คุณต้องอยู่ในสังคมปัจจุบันนี้ให้ได้  ส่วนเรื่องที่จะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ เป็นเรื่องของ ‘บังฟาน’ ผู้เป็นชาวประมง ที่เลี้ยงปลา อยู่กระชังปลา ณ เกาะยาวน้อย จ.ภูเก็ต

        “สวัสดีครับ ผมบังฟาน เป็นคนเลี้ยงปลาของที่นี่ และเป็นไกด์ให้กับคุณครับ” 

        รอยยิ้มที่จริงใจกับสำเนียงของคนท้องที่เป็นสิ่งที่ผมรู้สึกได้ถึงความสบายใจในการพูดคุยครั้งนี้ ตลอดเวลาที่บังฟานพาไปดูปลาตามจุดต่างๆ เขาจะออกตัวเสมอว่า “ผมอาจจะตอบคำถามพี่ได้ไม่หมด แต่ผมยินดีจะตอบทุกคำถามเท่าที่ผมจะตอบได้” ในระหว่างที่บังฟานเล่าถึง ปลากะพงทะเล ปลาเก๋า หอยนางรม ว่าเลี้ยงยังไง กุ้งมังกรกินอะไรบ้าง จากนั้นก็พาไปดูปลาปักเป้า  แล้วหยิบปลาปักเป้ามาให้ดู ก่อนที่จะพูดเสียงเศร้าๆ ว่า “อีก 3 วันเราก็ต้องปล่อยเขาไปแล้วครับ แค่ 3 วันมันก็ผูกพันนะ แอบใจหาย”  

        ผมเลยไม่รอช้าที่จะถามว่าทำไมต้องปล่อยล่ะ “เราเลี้ยงเขาให้นักท่องเที่ยวดูครับ ว่าปลาปักเป้าหน้าตาเป็นไง เราไม่ได้เลี้ยงเชิงเศรษฐกิจครับ วันไหนผมไม่ได้ไปตกปลาว่างๆ ผมก็จะแวะมาดูว่าปลาแต่ละตัวเป็นไงบ้าง ผมจำได้หมดเลยนะ” 

        “จริงเหรอ” ผมถาม 

        “จริงครับ ผมให้อาหารเขาเองกับมือ” รอยยิ้มที่ดูภูมิใจในการเล่า พร้อมให้ข้อมูลแบบเชิงลึก ทำให้ผมมั่นใจเลยว่า ความสนใจและประสบการณ์ในการเป็นชาวเลของบังฟานไม่ธรรมดาแน่นอน

        บังฟานได้พูดถึงความฝันในอนาคตที่เขาวางไว้ว่าอยากเป็นชาวประมงแบบไหน 

        เขาอยากเปิดศูนย์เพาะพันธุ์สัตว์น้ำ แม้ว่าจะมีโอกาสที่ดีกว่าอยู่นอกเกาะ แม้ว่าสังคมจะบอกให้เขาทำอย่างอื่นที่น่าจะได้เงินมากกว่า แต่เขาก็พูดว่า แค่นี้เขาก็มีความสุขแล้ว

        บังฟานยังพูดถึงการหาปลาและการเลี้ยงดูปลาแต่ละชนิดให้ผมฟังอยู่นาน พอหมดเวลาก็ไปดูแลลูกค้าท่านอื่นต่อ พร้อมให้ข้อมูลแบบที่บอกกับผมเป๊ะ แต่แล้วก็มีเสียงกระซิบจากผู้ร่วมเดินทางของผมบอกว่า “พี่สังเกตไหม เขาดูมีความสุขมากกว่าเราอีก เขาดูภูมิใจในสิ่งที่เขาทำ แม้ว่ามีคนบอกว่าให้เขาออกไปทำสิ่งอื่นที่กว่า แต่เขาก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่เขารักอย่างภาคภูมิใจ  เราดูขาดความสุขและดูทุกข์กว่าเขาตั้งเยอะ แต่ทำไมเราพูดถึงสิ่งที่เราทำอยู่กลับยิ้มไม่ได้เท่าเขา ทำไมเนอะ”  

        ในหัวของผมคิด น่าจะเป็นเพราะระบบภายในและทัศนคติของเขาดีกว่าเรา เขาเห็นทุกอย่างคือโอกาส เขาทำทุกโอกาสด้วยความสุขมากกว่าแค่การค้าและแค่เก็งกำไร เขาคงมองว่าแรงเสียดทานและการบอกให้เขาเลิกล้มความตั้งใจนั้นไม่เป็นผล และใช่ไม่ยอมรับความจริง เพียงแต่ความฝันของเขามันชัดเกินกว่าจะให้อะไรมาล้มล้างได้

        ในยุคสมัยที่อะไรก็เป็นแรงเสียดทาน เป็นมลพิษได้ง่าย รวมไปถึงโรคร้ายต่างรุมเร้าได้ตั้งแต่วันจันทร์ถึงอาทิตย์แบบไม่ขาดสาย สิ่งต่างๆ เหล่านี้เป็นเหตุปัจจัยเกินว่าการควบคุมได้ เห็นทีจะมีตัวช่วยและยาป้องกันที่เราไม่ต้องซื้อและรอผลิตนั่นคือ ทัศนคติและความเชื่อมั่นในตัวเราต่อการเลือกและลงมือทำในสิ่งที่ดี ดั่งที่บังฟานเชื่อและยึดถือ 

        ใช่ครับ-มันยังไม่เห็นผลในเร็ววันนี้หรอกกับสิ่งที่เราทำ แต่อย่างน้อยสิ่งดีๆ ที่เราทำนั้น คนรอบข้างเขาก็ได้รับพลังงานบวกและเอาใจช่วยไปพร้อมกัน เหมือนพวกผมที่ได้รับจากบังฟานในวันนั้น แล้วนำเรื่องเขามาเขียนในวันนี้

        ใครมีโอกาสไปเกาะยาวน้อย จ.ภูเก็ต ลองหาโอกาสแวะไปที่กระชังปลา และถามหาบังฟานเผื่อผมด้วยนะครับ

 

จาก. จินดาโชติ
(หมาป่าสีดำ)
บรรณาธิการอำนวยการ
a day BULLETIN

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

ฌอห์ณ จินดาโชติ

จาก . จินดาโชติ หรือ (หมาป่าสีดำ)
ผู้ที่ชื่นชอบการถ่ายภาพ การเขียน งานศิลปะ รวมไปถึงการเดินทางไปในที่ต่างๆ
ซึ่งมุมมองต่างของเขาถูกบันทึกเป็นเรื่องราวไว้ในทาง
IG: @seanjindachot
Twitter: @sean_jinda