‘ชีวิตก็เท่านี้’ สิ่งที่ค้นพบจากการทดลองดิจิตอลดีทอกซ์มาสองสัปดาห์

Editor's Note
18 Nov 2019
เรื่องโดย:

วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ

ชีวิตที่ไม่ได้ไปเที่ยวเมืองนอก

ชีวิตที่ไม่เคยไปออกทีวี

ชีวิตที่ไม่ได้เซลฟีกับคนดังๆ

ชีวิตที่ไม่มีตังค์ไปกินอะไรหรูๆ

ชีวิตที่ไม่มีภาพบิงซูและบอนชอน

ชีวิตที่ไม่ได้ไปวิ่งมาราธอนวันอาทิตย์

ชีวิตที่เลิกงานแล้วก็รอให้รถหายติด จึงค่อยกลับบ้าน

ชีวิตที่ตื่นแต่เช้าแล้วก็รีบออกไปทำงาน

ชีวิตที่ในจานข้าวเที่ยงมีแค่ผัดผักกับข้าวซ้อมมือ

ชีวิตที่ต้องรอซื้อกับข้าวตอนสองทุ่ม ลดครึ่งราคา

ชีวิตที่ไม่มีปัญญาซื้อสนีกเกอร์สคู่ใหม่

ชีวิตที่ไปได้ไกลสุดก็แค่ไดโซกับยูนิโคล่

ชีวิตที่ไม่มีผลงานอะไรใหม่ๆ มาอวดโชว์

ชีวิตที่ไม่มีความสำเร็จอะไรมาคุยโม้

ชีวิตที่ไม่คุยโวเรื่องอุดมการณ์

ไม่ว่ามีข่าวเหตุการณ์อะไร ก็ล้วนไม่มีความคิดเห็น

ไม่มีคอมเมนต์ ไม่มีไลก์ ไม่มีใครมาแชร์สักคน

ชีวิตที่เหมือนมนุษย์ล่องหน

ซึ่งชีวิตแบบนี้ ถ้าวัดกันบนโซเชียลมีเดีย

มันคือชีวิตที่ไม่มีความสุขความสำเร็จอะไรเลย

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ

บรรณาธิการบริหาร a day BULLETIN นักเขียนผู้ชอบแมวและหมา แต่เกลียดเสียงหมาเห่า เลยเลี้ยงแมวดีกว่า เคยเชื่อว่าตัวเองเป็นคนลักษณ์ 4 แต่เพื่อนๆ บอกว่าเป็นลักษณ์ 5 ชอบเขียนถึงเรื่องราวที่โศกซึ้ง แต่เพื่อนบอกว่ามันเป็นมุมมองของคนคิดลึกซึ้งมากกว่า

ภาพโดย

อุษา นพประเสริฐ

สาวน้อยเมืองชลที่หลงแสงสีเข้ามาอยู่เมืองกรุง ใจรักการขี่มอเตอร์ไซค์ และมีเพจใสๆ ชื่อ alwaysaday ฝากกดไลก์ด้วยนะจ๊ะ