บงกช เจริญธรรม | ช่วยบอกให้ชัดจากวิถีในวงการเพลงสู่การเป็นทาสแมว

The Guest
2 Aug 2018
เรื่องโดย:

ณัฐริกา มุคำ, เจลดา ภูพนานุสรณ์

ความสัมพันธ์ของคนยุคนี้เกิดขึ้นเร็วและล่มสลายได้ง่ายๆ จนบางครั้งก็ไม่ทันตั้งตัว แต่ทุกครั้งที่ความสัมพันธ์เกิดขึ้นก็มักจะนำพา 2 สิ่งมาคู่กันเสมอ คือความสุขและความทุกข์ ‘ฟิล์ม’ – บงกช เจริญธรรม นักร้องสาวเสียงสวย จึงเลือกถ่ายทอดความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของคนไทยในปัจจุบันผ่านบทเพลงใหม่ล่าสุดผ่านของเธอ ‘ช่วยบอกให้ชัด’ แต่ใช่ว่าความสัมพันธ์ที่ยืนยาวนั้นจะไม่มีจริง เรื่องนี้ยืนยันได้ชัดเจนจากสัตว์เลี้ยงที่ขึ้นชื่อว่าเอาแต่ใจตัวเองที่สุดอย่างแมวทั้ง 3 ตัวของเธอ

บงกช เจริญธรรม

 

ช่วยบอกให้ชัด…

     ปัจจุบันคนรู้จักกันได้ง่าย แค่ไปกดไลก์ในอินสตาแกรมสามสี่ที ก็ได้คุยกันแล้ว ทำให้คนคนหนึ่งสามารถคุยกับคนอื่นได้เป็นสิบคน โดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของคนที่คุยด้วยขนาดนั้น เพราะแบบนี้ คนที่เจ็บปวดจึงเป็นคนที่อยากสานสัมพันธ์ต่อ เมื่อมีโอกาสได้ทำเพลง เราเลยอยากถ่ายทอดเรื่องราวตรงนี้ออกมาเป็นเพลงที่แปลกใหม่ต่างจากเพลงก่อนๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพลงประกอบละครแนวพ็อพร็อก เนื้อหาดราม่าหนักๆ โดยครั้งนี้เราใส่ความเป็นอาร์แอนด์บีหรือโซลที่เราชอบลงไป จนออกมาเป็นแนวโซล-พ็อพ เนื้อหาเข้าถึงง่าย แต่มีความน่าสนใจที่ดนตรีที่มีสีสันขึ้น

 

ภาพจำ ‘เจ้าแม่เพลงประกอบละคร’

     มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือ ถ้าไม่ได้ร้องเพลงประกอบละคร คนอาจจะไม่รู้จักเราก็ได้ พอคนเริ่มรู้จักแล้ว เราจะพูดอะไรก็มีคนฟังมากขึ้น แต่ข้อเสียก็คือ คนจะติดภาพว่าเราซีเรียส ดราม่า เหมือนในเพลงประกอบละคร ซึ่งสุดท้ายแล้วคิดว่าเราต้องอยู่กับปัจจุบัน มันไม่มีอะไรมากำหนดว่า พอเป็นแบบนั้น เราต้องเป็นแบบนั้นตลอดไป แค่ทำงานตรงหน้าให้ดีที่สุดมากกว่า

 

บงกช เจริญธรรม

 

งานประจำ VS งานเพลง…

     งานประจำที่เราทำ คือ Account Executive (AE) ในบริษัทโฆษณา ซึ่งมันทำให้เราเข้าใจเรื่องการสื่อสารมากขึ้นและนำมาปรับใช้ในงานเพลงได้ เพราะโฆษณากับเพลงเป็นการสื่อสารเนื้อหาบางอย่างเพื่อให้คนรู้สึกอย่างที่เราต้องการเหมือนกัน เวลาเราทำงานเออีมันก็จะมีความจุกจิกในเรื่องเอกสาร ตัวเลข การเจรจากับลูกค้า ซึ่งเราสามารถบอกได้ว่าเอาแบบนี้เถอะ เชื่อเรา ลูกค้าชอบ แต่พอสวมหมวกเป็นศิลปิน เราก็จะให้เกียรติไม่ไปก้าวก่ายกับงานส่วนอื่น ซึ่งถ้าถามว่าถนัดงานด้านไหนมากกกว่ากัน เราถนัดการเป็นศิลปินมากกว่า

 

เวลาที่ลงตัว…

     ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย เพราะหลายๆ คนอาจจะต้องแบ่งเวลาให้กับครอบครัว แฟน หรือเพื่อน แต่คุณพ่อคุณแม่ของเราไม่อยู่แล้ว พี่ชายก็ฉายเดี่ยวได้ ชีวิตเราหลักๆ เลยมีแค่งานประจำกับงานเพลง ซึ่งการร้องเพลงก็ถือเป็นการผ่อนคลายสำหรับเราด้วย มันก็มีบางช่วงที่ร่างกายล้าไม่ไหวเหมือนกัน แต่เมื่อเราเลือกแล้วเราก็ต้องอดทน ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยบ้าง แต่เรารู้สึกมีอิสรภาพมาก เพราะอยากทำอะไรก็ได้ทำ เป็นช่วงชีวิตที่ค่อนข้างลงตัว

 

มีอีกหลายอย่างที่อยากทำ…

     ถ้ามีโอกาสก็คงจะไปเรียนทำอาหารหรือวาดภาพสีน้ำ เดี๋ยวนี้มันง่ายขึ้นมากในการเข้าถึงหรือหาที่เรียนในสิ่งที่เราสนใจ แต่ตอนนี้มีเวลาไม่พอ (หัวเราะ) แล้วก็ยังสนุกกับงานทั้งสองอยู่

 

บงกช เจริญธรรม

 

ก้าวเท้าเข้าสู่วงการทาสแมว…

     เราอยากเลี้ยงแมวมานานแล้ว แต่ติดว่าไม่มีเวลา ก็เลยสนองความต้องการของตัวเองด้วยการให้อาหารแมวจรใต้คอนโดฯ บ่อยๆ จนวันหนึ่งมันดันไปคลอดลูกในระเบียงห้องคนอื่น เจ้าของห้องก็มาบอกว่าเป็นเพราะเรา ให้เราไปจับลูกแมวออกมาหน่อย เราก็ไปจับ แต่ด้วยความที่เอื้อมไม่ถึงเลยปล่อยไว้ก่อนกะว่าค่อยมาจับใหม่ ปรากฏว่าพอวันรุ่งขึ้นมันตาย เรารู้สึกผิดมาก เลยจับตัวแม่ไปทำหมัน ทำให้รู้ว่ามันดันมีลูกติดอีก เราจึงรับมาเลี้ยงและตั้งชื่อว่า แม่นิ่ม หลังจากที่มันคลอดลูกมาสี่ตัว เราก็ตั้งชื่อให้ตามฤดูกาล ซัมเมอร์, สปริง, ออทัมน์ และวินเทอร์ ซึ่งมีคนรับสปริงกับซัมเมอร์ไปเลี้ยงแล้ว ตอนนี้เลยเลี้ยงเองอยู่ 3 ตัว แม่นิ่ม, วินเทอร์ และออทัมน์

 

เสน่ห์ของแมวที่ต้องหลงรัก…

     เราว่ามันตลก เป็นสัตว์ที่ทำเป็นสวยแต่เปิ่น ทำหยิ่งแต่ไม่มีอะไร เหมือนอยากเล่นแต่เก๊ก มองแล้วก็เพลิน อีกอย่างคือเขาก็ไม่เกาะแกะ ทำให้ไม่ห่วงมาก สามารถอยู่กันเองได้ แต่เพราะเขาไม่ติดเรา พอเวลาเขามาหาทีก็ทำให้รู้สึกเหมือนได้รับรางวัล และสิ่งที่ชอบในตัวแมวก็เพราะมันไม่ได้คิดอะไรเยอะ

     อย่างวินเทอร์เวลาเขาอยากได้อะไรเขาจะโฟกัสเต็มที่ เคยเห็นไหมแมวที่จ้องๆ แล้วพอกระโดดไปก็ร่วงตุบ เพราะเขาไม่สนใจว่าระหว่างทางมันมีอุปสรรคอะไรที่จะทำให้เขาล้ม พลิกคว่ำ พลิกหงาย เขาจะไปเพื่อสิ่งนั้น มันไม่เหมือนคนที่มีทุกอย่างครบแต่ไม่กล้าทำอะไรสักที อาจเพราะการโฟกัสของคนไม่แรงเท่าแมว สายตาแมวเวลาจะเอาอะไรมันมีพลังมาก อีกอย่างมันเป็นความสุขเล็กๆ ของผู้หญิงที่อยู่คนเดียวอย่างเรา เพราะรู้ว่ากลับบ้านแล้วจะมีใครรออยู่ตั้ง 3 ตัว

 

บงกช เจริญธรรม

 


มิวสิกวิดีโอ ช่วยบอกให้ชัด 

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

ณัฐริกา มุคำ

ฝึกงานช่างภาพ ผู้ชื่นชอบท่องเที่ยว ชอบถ่ายภาพเก็บไว้เสมือนเป็นการเตือนความจำ ที่บอกว่าในครั้งหนึ่งฉันได้ทำอะไร ไปที่ไหน พบเจออะไร ภาพถ่ายจึงเป็นสิ่งที่เล่าเรื่องได้ดี แม้ไม่ต้องพูด เขียน แต่เพียงแค่ดูก็เข้าใจ
เรื่องโดย

เจลดา ภูพนานุสรณ์

สาวน้อยเอกวรรณกรรมสำหรับเด็ก มีนิทานมาเล่าให้ฟังเป็นเรื่องของกระต่ายบ้านที่หลงรักเสือป่า