Pain and Gain: ‘ผมคือคนตาย’ หรือในโลกทุกวันนี้ นิยายรักแท้จริงอาจไม่มีวันเกิดขึ้นอีกแล้ว?

Painkiller
30 Oct 2019
เรื่องโดย:

ฆนาธร ขาวสนิท

ผมจะเขียนนิยายรัก

1.

        ผมไม่นึกขอบคุณชีวิต ริมฝีปากของผมบวมเหมือนลูกองุ่นใกล้เน่า ใบหน้าของผมผิดรูป ฟันหน้าหนึ่งซี่หลุดหายไปกลางถนน คางแตก เลือดเปรอะแจ็กเกตและผ้าพันคอ กรอบแว่นพลาสติกที่สวมอยู่ถลอกและผิดทรง แต่ผมไม่รู้สึกเจ็บปวด ความทรงจำระยะสั้นสาบสูญ ด้านชา และโกรธ โมโหที่ยังมีลมหายใจ ผมคิดถึงแมวที่ทิ้งไว้ที่บ้านเกิด แน่ใจว่าตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้เน่าๆ ของโรงพยาบาลซอมซ่อ แต่ไม่แน่ใจว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่ จำได้แค่ไม่กี่นาทีก่อนเรากำลังทะยานไปบนถนนลาดยางสูงกว่าระดับน้ำทะเลหนึ่งหมื่นหนึ่งพันฟุต

        “เราอยู่กันที่ไหน” ผมถาม มองคุณหัวจดเท้า พยายามหาว่าคุณบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า คุณส่ายหน้า หมอมาดเข้มเหมือนครูฝ่ายปกครองจับศีรษะของผมตั้งตรง ส่องไฟฉายเข้าไปในดวงตา ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเหมือนห้วงฝัน ผมทนไม่ไหว ปิดเปลือกตา อยากหลับไปเช่นนั้นตลอดกาล

        หมอซักประวัติ คุณตอบแทน เขาก้มลงกรอกเอกสาร กระดาษสีขาวบางๆ เปื้อนเลือด ผมขอให้คุณถ่ายรูปในช่องปากให้ดู ฟันที่เคยเรียงสวยเละเหมือนนรก แต่ชีวิตผมเละยิ่งกว่า ผมอ้าปากร้องบอกหมออย่างลำบาก ขอให้ช่วยทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม เลือดไหลซึมไม่ยอมหยุดจากคาง หรือไม่ก็แผลในปาก หรือไม่ก็ส่วนอื่นที่ผมไม่รู้

        พยาบาลผิวเข้มวัยกลางคน ผู้ที่กว่าจะสอดไหมเข้าไปในรูเข็มได้ต้องใช้ความพยายามมากกว่าสิบห้านาทีเอ่ยถามระหว่างเย็บแผลที่คาง “ไปฟัดกับหมาที่ไหนมา”

        ผมหันหน้าหาคุณ ขอความเห็น ผมแอร์เรอร์ 

        แล้วภาพก็ตัดไปสู่ห้องทันตกรรม ทั้งห้องขาวโพลนเหมือนสวรรค์ ขอให้ผมตายๆ ไปได้ไหม ลอบมองผ่านผ้าปิดหน้าสีเขียว เงาลางๆ ของหมอสาวส่ายหัว เธอน่าจะสวย ปากน้อยๆ เอ่ยถามลอยๆ เหมือนลอกข้อสอบจากพยาบาลในห้องปฐมพยาบาล “ไปฟัดกับหมาที่ไหนมา”

        ผมหันไปมองคุณอีกรอบ ผมสับสน เรามาถึงจุดนี้กันได้อย่างไร… ผมพยายามยื่นมือไปคว้า แต่คุณไม่ได้อยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ต้น

 

2.

I’m a dead man

A few days after, in the head ten years or fifty years that would come 

In the future, the last judgment has arrived, the world would have become disaster

My dear brother…, I have already died

Your son has taken the time machine back

While I’m alive

He’s back to do his mission

But for him, I have already died

 

Mom…, I’m a dead man

The little boy of those days get lost, leaving just a sluggish soul for today

 

I’m a dead man

A few days after, in the head ten years or fifty years that would come 

I haven’t been included in your grandson’s mission to save human beings since in the first place

We won’t definitely come across 

He’s trying to avoid meeting me

The most important thing is the mission

The imminent extinct mankind is supposed to be rescued

Time paradox might change many things

And his mission will be possibly failed by me

 

My love…, I’m a dead man

Being the memory of yesterday 

Today, living my life like a zombie 

Certainly, becoming the homeless ghost in the future 

My love…, your daughter has traveled through the time as well

She is the one who has come to alter the history

The tyrant should have been slain

The ocean should have been prevented

The above sky should have been looked after

 

My love…, your daughter has already come

Though, we will have never met

I will run away from her as far as possible

Time paradox might be distorted

’cause a few days after, in the head ten years or fifty years that would come

I’ve already died

And eventually, no matter their mission will be completed or not

They will turn their blind eyes

Taking the time machine to their time

To today they have left

To the dreams of tomorrow 

To somewhere they will become the dead men of the next generation 

To the graveyard that I initially have died and slept beneath 

 

I’m a dead man

 

3.

        คุณ… หรือในโลกทุกวันนี้ นิยายรักแท้จริงอาจไม่มีวันเกิดขึ้นอีกแล้ว

แบ่งปันเรื่องราวนี้:
เรื่องโดย

ฆนาธร ขาวสนิท

ฮิปปี้ผู้เดินทางตามเส้นทางของดวงจันทร์